Przypomnijmy o Rotmistrzu.. robotnikom ostatniej godziny

• ROTMISTRZ WITOLD PILECKI-DLA MNIE,DLA POLSKI,DLA ŚWIATA

  Autor pracy: Miłosz Nowak.
  Wiek: 23 lata.
  Zawód: Student Wydziału Historycznego Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu.
  Miejsce zamieszkania: Os.Jagiellońskie 13 B/1, 62-200 Gniezno.
  Telefon kontaktowy: 694 080 045.
  E-mail: mily15@op.pl
  
  „Wyzwanie przyśle mu szpieg nieznajomy,
  Walkę z nim stoczy sąd krzywoprzysiężny,
  A placem boju będzie dół kryjomy,
  A wyrok o nim wyda wróg potężny.
  
  Zwyciężonemu za pomnik grobowy
  Zostaną suche drewna szubienicy
  Za całą sławę krótki płaszcz kobiecy
  I długie nocne rodaków rozmowy”.
  
  Niezwykłe, lecz te słowa napisał z górą sto lat przed śmiercią rotmistrza Witolda Pileckiego nasz wieszcz Adam Mickiewicz.Pisane w rok po upadku Powstania Listopadowego równie dobrze mogłyby dotyczyć kresu niezwykłej drogi wielkiego patrioty i nietuzinkowej postaci,jaką był Witold Pilecki.Prawdziwy bohater narodowy, nieugięty człowiek, najmężniejszy z mężnych żołnierzy II wojny światowej. Prawdziwy wzór dla wszystkich Polaków, przede wszystkim dla młodzieży, cierpiącej na brak autorytetów we współczesnym świecie. Pamięć o Nim starali się zatrzeć całkowicie polscy namiestnicy Moskwy z ramienia PZPR. Wrzucony do bezimiennego dołu, pół wieku przemilczany. Jednak komunistom nie udało się przeorać świadomości Polaków a pamięć o bohaterskim oficerze i jego legenda trwają po dziś dzień. Oto niezwykły życiorys Witolda Pileckiego, który przedstawię poniżej oraz refleksje na temat tego, kim jest rotmistrz dla mnie, jakie wartości może czerpać Rzeczpospolita oraz cała Europa z jego postawy.
  Witold Pilecki urodził się w 1901 r. w rodzinie zesłańców w Karelii. Jeszcze w okresie caratu działał w nielegalnym polskim harcerstwie. Po rewolucji założony przez niego hufiec wziął udział w szeregu potyczek z bolszewikami-m.in. uwolnił kilku więzniów politycznych, rozbił sowiecki skład z amunicją. W 1918 r. przyszły rotmistrz zaciągnął się do oddziałów polskiej samoobrony na Litwie. Chrzest bojowy przeszedł w noc sylwestrową 1918/1919, gdy jako dowódca placówki w Ostrej Bramie wziął udział w walkach zakończonych usunięciem Niemców z Wilna. Spokój nie trwał długo-tym razem Sowieci starali się przejąć kontrolę nad miastem i niestety w ostateczności je opanowali . Polskie wojska nie złożyły jednak broni i przeszły do walki partyzanckiej, nękając bolszewickie tyły. Oddziały te siały postrach wśród bolszewików. Wkrótce nasz bohater dołączył do regularnego wojska i jako kawalerzysta wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r. Długi bojowy szlak zakończył udziałem w słynnym „buncie” gen. Lucjana Żeligowskiego zakończonym zajęciem Wilna. Witold Pilecki otrzymał szereg odznaczeń, w tym dwa Krzyże Walecznych.
  Wreszcie skończył się czas walk o utrzymanie kruchej jeszcze niepodległości Rzeczypospolitej.Rotmistrz zajął się gospodarowaniem w swym rodzinnym majątku w Sukurczach nieopodal Lidy.Okazał się sprawnym gospodarzem oraz społecznikiem.Był także człowiekiem wrażliwym na przyrodę-dbał o każde drzewo w swym majątku, uczył swe dzieci szacunku wobec przyrody, opiekował się także kalekimi bocianami, dla których prowadził swoistą klinikę w swych dobrach.Rotmistrz miał także artystyczną duszę- był całkiem uzdolnionym artystą malarzem oraz poetą, kochającym mężem i ojcem. Tymczasem ten sielankowy obraz spokojnego życia i zasłużonego odpoczynku dla weterana walk o Polskę dobiegał końca. Nadciągały bowiem czarne chmury nad młode państwo...
  1.IX.1939 r. Niemcy bez wypowiedzenia wojny napadły na Polskę. Rotmistrz Pilecki został zmobilizowany. Żegnając się z rodziną, powiedział: „Zobaczymy się za dwa tygodnie”. Został przydzielony do oddziału kawaleryjskiego wchodzącego w skład Armii „Prusy”. Po tym jak jego szwadron został rozbity w bitwie pod Tomaszowem Mazowieckim nie poszedł do niewoli, lecz zebrał pozostałych ułanów i kontynuował walkę. Jego oddział zniszczył siedem niemieckich czołgów oraz dwa samoloty podczas szarży na lotnisko polowe. Pilecki, już jako partyzant, bił się do 17.X.1939 r.
  Natychmiast po zamianie munduru na ubranie cywilne zaangażował się w działalność konspiracyjną w Warszawie. Wtedy został opracowany jeden z najbardziej spektakularnych planów tej wojny. Rotmistrz Witold Pilecki miał dobrowolnie oddać się w ręce Niemców w trakcie łapanki i zostać przewiezionym do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Tam miał rozpoznać ogólną sytuację, zorganizować siatkę konspiracyjną oraz wywołać powstanie w obozie. Do obozu dostaje się z 21 na 22.IX.1940 r.
  Już w pazdzierniku tego roku powstają zalążki siatki, która wkrótce urosła do imponujących rozmiarów. Rotmistrz zorganizował grupy więzniów na wzór wojskowy, dzieląc je na plutony, kompanie oraz bataliony.
  Na bieżąco spływają do Komendy Głównej ZWZ (potem AK) meldunki o sytuacji w obozie, mordach na ludności żydowskiej, o traktowaniu jeńców sowieckich. Meldunki te wykorzystywane były również przez aliantów. Rotmistrz wykonał gigantyczną pracę, misja wydawała się wręcz samobójcza a jednak Niemcy nigdy nie wykryli, że pod ich bokiem działa sprawna konspiracja. Do głowy im nie przyszło, że w warunkach obozowych można zorganizować konspirację i stawiać opór. Co prawda nie udaje się wywołać powstania, jednak wielu więzniom udaje się uciec. Również Pilecki, po dwóch i pół roku działalności decyduje się na spektakularną ucieczkę, która miała miejsce w nocy z 26/27 IV.1943 r. Pobyt rotmistrza w obozie był ewenementem na skalę europejską, założenie w tych warunkach konspiracyjnego Związku Organizacji Wojskowej świadczy o odwadze i kompetencjach bohatera. Kilka lat pózniej, już w ubeckim więzieniu, rotmistrz przyzna, że pobyt w hitlerowskim obozie koncentracyjnym był niczym w porównaniu z katowniami bezpieki...
  Po udanej ucieczce z Oświęcimia Witold Pilecki dociera do Warszawy i zgłasza się w Komendzie Głównej AK. Otrzymuje przydział do Kierownictwa Dywersji, słynnego „Kedywu”. Przedstawia wtedy swój plan sformormowania 150-osobowego oddziału, który miałby uderzyć na obóz w Auschwitz. Jednak zastępca szefa „Kedywu” ppłk.Jan Mazurkiewicz nie wyraża zgody na akcję. Rotmistrz kilkakrotnie wraca do tego planu, lecz wobec zbliżającego się frontu i przygotowywanej akcji „Burza” pomysł upada.1.VIII.1944 r wybucha Powstanie Warszawskie. Pilecki dowodzi oddziałem zgrupowania „Chrobry II” broniącym Reduty Witolda na Placu Starynkiewicza. Był to niezwykle istotny odcinek: tędy przecinały się niemieckie arterie komunikacyjne, zaopatrzenie i odwody dla niemieckiego wojska przechodziły właśnie tutaj. Również tędy hitlerowcy planowali ewentualny odwrót z miasta. Tak więc ich wojska zaciekle atakowały placówkę z trzech stron. Jednak dzięki świetnemu dowodzeniu Pileckiego ponosili ciężkie straty a kolejne szturmy odpierano. Wielu obrońców zginęło, wielu odniosło rany. Byli ostrzeliwani z czołgów, artylerii, bombardowani przez samoloty. Bronili się kilkanaście dni. Przerzedzeni, głodni, brudni i udręczeni zmuszeni byli się ewakuować 13.VIII.1944 r. Bój ten stanowił jeden z najszczytniejszych przykładów bohaterstwa i ofiarności powstańców 1944 r. Rotmistrz walczy aż do samego końca powstania. Oto wspomnienia jego podwładnych: „Witold miał opinię doskonałego bojowego oficera i był ogólnie szanowany”; „Jeśli się naprawdę czymś wyróżniał, to zawsze uwidaczniającym się uczuciem opiekuńczym. Jakby instynktem ojcowskim.W gronie najbliższych nazywaliśmy go:Tata”. 5.X.1944 r. Witold Pilecki trafia do obozu przejściowego w Ożarowie a stamtąd do oflagu, w którym spędzi ponad pół roku.
  Rotmistrz trafia do oflagu w Murnau.29.IV.1945 r armia amerykańska wyzwala obóz,który zostaje przekształcony w Polski Ośrodek Wojskowy.Tu Pilecki dostaje propozycję wstąpienia do II Korpusu Polskiego stacjonującego we Włoszech. Z gen.Andersem wielu Polaków wiąże nadzieję na odzyskanie utraconej właśnie niepodległości.We wrześniu 1945 roku zapada decyzja o przerzuceniu rotmistrza do Polski pod nazwiskiem Roman Jezierski. Ma informować II Korpus o procesie komunizowania społeczeństwa polskiego, nawiązać kontakt ze zbrojnymi ugrupowaniami niepodległościowymi, nakłonić je do zaprzestania beznadziejnej walki oraz przejścia do działalności wywiadowczej i informacyjnej.Misja zaczyna się na przełomie 1945 i 1946 r.Udaje się Pileckiemu zbudować siatkę,odnosi też pierwsze sukcesy.Zdobywa kopie niekorzystnych dla Polski umów handlowych z ZSRR, informacje o stanie polskiego szkolnictwa i o pogromie kieleckim. Najwiekszym sukcesem jest jednak nakłonienie partyzantów z WIN-u i innych ugrupowań do zaakceptowania taktyki zalecanej przez II Korpus.Rotmistrz informuje też o zbrodniach Sowietów i ich pomocników spod szyldu UB.
  Coraz większe niebezpieczeństwo dekonspiracji i aresztowania skłania dowództwo korpusu do ściągnięcia naszego bohatera do Włoch w czerwcu 1946 r. Ten jednak odmawia. „Ktoś musi trwać bez względu na konsekwencje”- przekonuje. W tej sytuacji korpus przekazuje nowe rozkazy: Informować o represjach wobec wracających do kraju żołnierzach Polskich Sił Zbrojnych na zachodzie a także organizować drogi przerzutu ludzi i meldunków na zachód. Tymczasem pętla wokół rotmistrza zaczyna się zaciskać...
  Na początku 1947 roku NKWD aresztuje berlińskiego łącznika siatki II Korpusu, którym jest Tadeusz Bejt. W toku śledztwa MBP wpada na trop „Romana Jezierskiego”. 8.V.1947 r. Witold Pilecki zostaje aresztowany.Rozpoczyna się trwające do 10.XII.1947 r nieludzkie śledztwo.Przez cały czas MBP stara się wykazać, że Pilecki działał na rzecz obcego wywiadu, próbował również zamordować funkcjonariuszy MBP i gromadził w tym celu broń. Śledzy nie zwracają uwagę na pobyt rotmistrza w obozie koncentracyjnym oraz na jego antyhitlerowską działalność-to mogłoby stawiać Go w zbyt pozytywnym świetle, a przecież rotmistrz miał być przykładnie ukarany jako zdrajca i wróg Polski Ludowej. Proces jest typową farsą tamtego okresu a prokuratorzy są tylko „kukiełkami”. Witold Pilecki podczas przesłuchań jest torturowany, przesłuchuje Go sam Józef Różański (wł.Goldberg). Wraz z Pileckim na ławie oskarżonych zasiadają jego najbliżsi współpracownicy. O życie Pileckiego toczy się dramatyczna walka- żona rotmistrza stara się o ułaskawienie męża, Bolesław Bierut jednak odmawia. Również rozmowy z Józefem Cyrankiewiczem nie przynoszą rezultatu. Warto dodać, że Cyrankiewicz zetknął się z Witoldem Pileckim podczas swego pobytu w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu. Pozostaje jednak nieugięty. Poza granicami politycy i działacze emigracyjni podejmują próby kontaktu z Watykanem, zachodnimi mediami,politykami. Nie daje to jednak żadnego rezultatu.
  25.V.1948 roku. Więzienie na Rakowieckiej. Grupa więzniów politycznych ze swojej celi ukradkiem obserwuje dziedziniec. W dole kilku strażników w rogatywkach wyprowadza ledwo powłóczącego nogami więznia, któremu przez usta przeciągnięto biały knebel. Kordon znika w dolnych piętrach gmachu. Tu dołączają do niego kapelan, lekarz, przedstawiciel prokuratury, sam naczelnik więzienia Ryszard Mońko oraz starszy sierżant Śmietański-dowódca plutonu egzekucyjnego. Ponura procesja dociera do ciasnej, nieotynkowanej klitki. Po kilku minutach strzał w tył głowy kończy życie bohaterskiego oficera.Następnego dnia nad ranem. Na jednym z więziennych podwórek chłop ładuje na małą bryczkę drewnianą skrzynię. Odjeżdża w niewiadomym kierunku.W umówionym miejscu, do przygotowanego zawczasu dołu, wyrzuci trefny ładunek. Jak zawsze...
  Mord sądowy dokonany na rotmistrzu Witoldzie Pileckim to jedna z najbardziej haniebnych kart w dziejach PRL-u. Do dziś nie ustalono miejsca spoczynku bohatera. Wrzucony do bezimiennego dołu, niczym worek ziemniaków... Człowiek, który przeżył piekło obozu koncentracyjnego, działał w konspiracji antyhitlerowskiej, przeżył dramat Powstania Warszawskiego został potraktowany jak zdrajca ojczyzny i zamordowany z polecenia ludzi którzy spokojnie mogą aspirować do miana największych zaprzańców w dziejach naszej ojczyzny. Przez prawie pół wieku władze starały się całkowicie wyprzeć ze świadomości Polaków pamięć o rotmistrzu. Trzeba przyznać, że prawie im się to udało. Na szczęście w ostatnich latach sytuacja zaczęła się zmieniać. Sprzyjała temu okrągła, 60. rocznica śmierci bohatera w 2008 roku. Również w ramach sceny faktu Teatru Telewizji wyemitowano spektakl dotyczący procesu Witolda Pileckiego w reżyserii Ryszarda Bugajskiego ( reżysera słynnego „Przesłuchania” z 1982 r.- nr 1 na liście zakazanych filmów PRL-u). Wydano też monety kolekcjonerskie NBP, liczne publikacje, dodatki do dzienników. Naprawdę mnóstwo działań i wypada się tylko cieszyć z tego stanu rzeczy.
  Witold Pilecki jest dla mnie postacią niezwykłą,barwną, w losach której możemy ujrzeć burzliwe dzieje Rzeczypospolitej Polskiej tamtego okresu. To wzór patriotyzmu i poświęcenia, szczególnie ważny w dzisiejszych bezideowych czasach, w których wyraznie brakuje autorytetów. Rotmistrz jest jednak ewenementem w skali znacznie szerszej niż tylko polska. W wydanej w 1978 roku książce „ Six faces of courage” znany brytyjski historyk M.R.D. Foot uznał rotmistrza za jednego z sześciu najodważniejszych ludzi walczących w podziemnych armiach na terenie okupowanej przez Trzecią Rzeszę Europy. To tylko świadczy o tym, że Witold Pilecki może być wzorem dla całej Europy a także Świata. I na koniec mych przemyśleń cytat ze wspomnianej wyżej książki:
  „ Szóstka osób o których powstała ta książka, miała oprócz swojej niesamowitej dzielności, coś wspólnego. Niedostępną przeciętnym ludziom dodatkową twardość. W przypadku Pileckiego tak brawurową, że na pierwszy rzut oka wydawała się absurdalna. Tak jakby ten człowiek umyślnie robił wszystko, żeby zginąć.(...) Pilecki był osobą o wielkiej sile charakteru, nawet jak na naród, w którym aż roiło się od ludzi o silnym charakterze”.
  MILOSZ.NOWAK 01 | 06.11.2010 19:44
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• 15 zgłoszenie w naszym konkursie - wiersz Moniki Klimczak

  „PRZYPOMNIJMY O ROTMISTRZU – KONKURS”
  
  
  Monika Klimczak, ucz. kl. 6, 12 lat, Łódź
  Szkoła Podstawowa nr 30
  im. rtm. Witolda Pileckiego
  Rysownicza 1/3
  91-855 Łódź
  sekretariatsp30@tlen.pl
  Opiekun : mgr Alina Ślązak
  
  
  Mały – wielki bohater
  
  Oto on – człowiek o kilku twarzach, każdej tak samo
  troskliwej i honorowej.
  Oto ona – bohaterska „niewidzialna ręka”, szczycąca się
  wieloma przemilczanymi czynami.
  Oto on – przywódca poszkodowanych przez los.
  Oto ona – nadzieja narodu, nadzieja świata.
  
  Dzielnie walczył w czapce kawalerzysty.
  Dzielnie walczył w szeregu ułanów.
  Dzielnie walczył o wyzwolenie Wilna.
  Dzielnie walczył jako podporucznik rezerwy.
  
  Stał się moim bohaterem – powinien być bohaterem każdego!
  Stał się moim bohaterem – mężnie kroczył przez życie.
  Stał się moim bohaterem – dzielnie dźwigał ciężar ojca i Polaka.
  Stał się moim bohaterem – z godnością nosił swoje imię i nazwisko
  – Witold Pilecki
  
  MICHAŁ TYRPA 2853209 | 08.11.2010 15:07
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• 16 zgłoszenie konkursowe - wiersz Sebastiana Ścigały

  „PRZYPOMNIJMY O ROTMISTRZU – KONKURS”
  
  
  Sebastian Ścigała, ucz. kl. 6, 12 lat, Łódź
  Szkoła Podstawowa nr 30
  im. rtm. Witolda Pileckiego
  Rysownicza 1/3
  91-855 Łódź
  sekretariatsp30@tlen.pl
  Opiekun : Alina Ślązak
  
  
  Rotmistrzu Pilecki – dziękuję
  
  Przyszedłeś do naszej szkoły
  po cichu i skromnie-
  -jak Twoje życie.
  Poznaliśmy Cię!
  - Twe wielkie czyny dotarły do mnie.
  Nie musisz działać już skrycie.
  
  Cały świat poznał Twą wielkość:
  w słowie, w czynie, w patriotyzmie.
  Skazałeś się na piekło w Auschwitz
  w swej miłości ku ojczyźnie.
  
  Byłeś wielką nadzieją i podporą
  dla współwięźniów utrudzonych,
  dla narodu swego.
  Narażałeś życie walcząc z wroga sforą!
  Lecz wiedziałeś, że robisz tak wiele dobrego.
  
  I odszedłeś pohańbiony-
  z rąk polskiego kata!
  Ciało zbeszczeszczono…
  Lecz dusza bogata-
  żyje!
  
  Dziś pamięć Twą imieniem naszej szkoły czcimy.
  Wielkością Twych czynów mocno się chwalimy.
  Jesteś szlachetnym do naśladowania wzorem.
  Rotmistrzu Pilecki – dziękuję! Zostałeś naszym Patronem.
  
  
  MICHAŁ TYRPA 2853209 | 08.11.2010 15:11
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• 17 zgłoszenie - esej Aleksandra Stańczaka z Torunia

  Aleksander Stańczak
  Klasa VI
  Katolicka Szkoła Podstawowa Towarzystwa Salezjańskiego
  ul. Storczykowa 66A
  87-100 Toruń
  mgr Agata Jędrzejewska
  
  Konkurs „ Rotmistrz Witold Pilecki – dla mnie, dla Polski, dla świata”
  
  Rotmistrz Witold Pilecki jest postacią bardzo ważną w historii Polski. Jest on dla mnie wzorem człowieka, który do końca życia prowadził walkę o wolną Polskę. Urodził się w 1901r. w rodzinie o patriotycznych tradycjach. Wykazał się on nie tylko niezwykłą odwagą, ale heroicznym bohaterstwem w walce z Niemcami hitlerowskimi i Rosją sowiecką. Jego postać jest wyjątkowa, nie tylko ze względu na swoje bohaterstwo, ale również dlatego, że przez 50 lat komuniści zatarli wszystkie ślady jego bohaterskiej postaci. Wiadomości o jego życiorysie nie były do ostatnich lat dostępne w żadnej encyklopedii ani w żadnym podręczniku. Rotmistrz Witold Pilecki był tak mocno znienawidzony przez komunistów, ponieważ po zakończeniu II wojny światowej jako dowódca związany z wywiadem Armii Krajowej działał przeciwko Rosji sowieckiej, która dla patriotów polskich była okupantem i wrogiem. Hitlerowskie Niemcy i Rosja sowiecka, przeciwko którym walczył Rotmistrz Pilecki były wrogami nie tylko Polski, ale całej ówczesnej Europy. Witold Pilecki jako młody chłopak brał udział w wojnie z Rosją sowiecką i za bohaterski udział w bitwie warszawskiej został odznaczony krzyżem Virtuti Militari. Jak wiadomo bolszewicy w 1920r. szli przez Polskę do serca Europy, dlatego postać Witolda Pileckiego powinna być znana nie tylko wszystkim Polakom, ale i wszystkim mieszkańcom Europy.
  Nasz bohater znalazł się w niemieckim obozie koncentracyjnym Auschwitz-Birkenau dobrowolnie, w wyniku świadomie podjętej decyzji uzgodnionej z dowódcami konspiracyjnej, Tajnej Organizacji Wojskowej, której był współzałożycielem. Tę decyzję powziętą dla tych, którzy cierpieli głód , ból i upokorzenie – należy uznać za heroiczną. Miał on za zadanie zorganizować w obozie ruch oporu i przekazywać ważne informacje do dowództwa AK o zbrodniach niemieckich. Informacje te docierały dalej do Europy Zachodniej przez kurierów. Legendarnymi kurierami byli Jan Karski I Jan Nowak Jeziorański, byli oni znani Polakom od dawna, ale ten, od którego pochodziły meldunki, Rotmistrz Witold Pilecki był przez pół wieku zatajany przez komunistów. Witold Pilecki po ucieczce z obozu walczył w Powstaniu Warszawskim, po upadku Powstania i wyzwoleniu z oflagu wstąpił do II Korpusu Polskiego we Włoszech. Na rozkaz gen. Andersa wrócił do kraju, by kontynuować walkę przeciwko nowemu sowieckiemu okupantowi Polski. Został dowódcą grupy wywiadowczej i działał przeciwko komunistycznej okupacji. Urząd bezpieczeństwa aresztował go w maju 1947r. Po sfingowanym procesie skazano go na karę śmierci. Komuniści w więzieniu rakowieckim dokonali na nim mordu najprawdopodobniej 25 maja 1948r. nie ma jednak pewności, że został on stracony czy też został on zakatowany na śmierć. Więźniowie, którzy byli prowadzeni na stracenie, mieli owinięte głowy i twarze szmatami, aby inni współwięźniowie nie mogli ich rozpoznać. Komuniści, aby wymazać pamięć o polskich bohaterach ukrywali miejsca pochówku ciał. Miejsce złożenia ciała Rotmistrza Pileckiego nie
  jest do końca znane, najprawdopodobniej znajduje się ono w zbiorowej mogile na tzw. „łączce” cmentarza powązkowskiego, gdzie leży około 300 nieznanych więźniów z Rakowieckiej. W tym miejscu jest tylko symboliczna tabliczka z napisem Rotmistrz Witold Pilecki. Zdrajcy narodu-komuniści do dziś ukrywają miejsce jego pochówku, dochowując tajemnicy katów UB. Witold Pilecki otrzymał pierwszy wyrok śmierci a drugim wyrokiem było dla niego zatarcie pamięci o nim.
  Ś.p. prezydent Lech Kaczyński uhonorował w 2006r. Rotmistrza Witolda Pileckiego Orderem Orła Białego . Zastanawiające jest, że trzeba było czekać na ten moment uhonorowania bohaterstwa Rotmistrza Witolda Pileckiego aż 17 lat wolnej Polski i żaden wcześniej prezydent nie uhonorował i nie przywrócił pamięci o jednym z największych bohaterów Polski i Europy II wojny światowej. Dziwi fakt, że przez tyle lat po 1989r. nie mówiono o Rotmistrzu Witoldzie Pileckim symbolu Polski walczącej i Polski niepodległej. Rotmistrz Pilecki był żołnierzem i bohaterem. Zrobił dużo więcej niż Polska mogłaby od swojego oficera wymagać. Pamięć i uhonorowanie tego największego bohatera jest potrzebna nawet po 50 latach nam współcześnie żyjącym , byśmy mieli nadzieję, że Polska nie zapomina, kto dla niej walczył i umierał. Musimy wiedzieć, czym jest miłość do ojczyzny, patriotyzm i honor. Bierzmy przykład z prawdziwie szlachetnych postaw, jak można służyć ojczyźnie, co to znaczy być patriotą, oddać życie za ojczyznę, co to znaczy Bóg , honor i ojczyzna.
  
  MICHAŁ TYRPA 2853209 | 08.11.2010 15:27
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• 18 zgłoszenie - wiersz Jakuba Banaszaka

  Jakub Banaszak, Katolicka Szkoła Podstawowa Towarzystwa Salezjańskiego, ul. Storczykowa 66 A , 87-100 Toruń
  
  Rotmistrz Witold Pilecki - dla mnie, dla Polski, dla świata
  
  Tyś Witoldzie w Auschwitz uwięziony,
  Tyś tam prawie na śmierć zamęczony,
  Tyś potem zabity z rąk Twoich braci,
  Ciebie skazali na śmierć polscy kaci.
  
  Niesprawiedliwie byłeś oskarżony,
  Przez strzał w tył głowy trupem położony.
  Twe dzielne działania dopiero później doceniono,
  W 1990 roku Ciebie uniewinniono.
  
  Ty ZOW założyłeś,
  Ty Polsce nie zawiniłeś.
  Zdołałeś uciec z morderczego obozu,
  By innym dać nadzieję na życie bez głodu i mrozu.
  
  Kolegów na duchu podtrzymywałeś,
  Faszystom się nie dałeś.
  Ataki zła przeżyłeś.
  Wytrwały zawsze byłeś.
  
  Z łapanki siłą zgarnięty,
  Złymi myślami ogarnięty.
  Ducha walki Rotmistrzu miałeś
  I się nie poddałeś!
  
  Niech Polska Witolda Pileckiego zna
  I wie, czego on dokonał.
  Niech wszyscy go z szacunkiem podziwiają
  I stale w swych myślach mają.
  
  MICHAŁ TYRPA 2853209 | 08.11.2010 15:36
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• 19 zgłoszenie - praca Bartłomieja Wojdyło

  Bartłomiej Wojdyło
  kl. VI, Szkoła Podstawowa Towarzystwa Salezjańskiego w Toruniu, ul. Storczykowa 66a
  nauczyciel: mgr Agata Jędrzejewska
  
  
  Praca na konkurs
  „Rotmistrz Witold Pilecki – dla mnie, dla Polski, dla świata”
  
  Polska to moja ojczyzna. Polska to kraj, z którym jestem związany. Jestem Polakiem, ale czy dobrym patriotą? Nie potrafię tego ocenić obiektywnie, bo zbyt krótko żyję na tym świecie (mam do-piero niespełna 12 lat). Jednak poznając życiorys rotmistrza Witolda Pileckiego, mogę bez wahania stwierdzić, że właśnie ten człowiek może być wzorem prawdziwego patrioty.
  Witold Pilecki urodził się 13 maja 1901 roku w Ołońcu, zmarł 25 maja 1948 roku w Warsza-wie. Był rotmistrzem kawalerii Wojska Polskiego, a także współzałożycielem Tajnej Armii Polskiej oraz żołnierzem Armii Krajowej. Używał wielu pseudonimów, na przykład „Witold”, „Druh”, „Ro-man Jezierski”, „Tomasz Serafiński”, „Leon Bryjak”, czy „Jan Uznański”. Był także więźniem i orga-nizatorem ruchu oporu w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu. Jako jeden z pierwszych tworzył raporty o Holokauście, zwane Raportami Pileckiego. Po wojnie Witold Pilecki został skazany przez władze komunistyczne Polski Ludowej na karę śmierci. Zabito go w 1948 roku, a dopiero w 1990 roku ten wyrok anulowano. Witold Pilecki został kawalerem Orderu Orła Białego.
  Rotmistrz Pilecki traktował Polskę jako dobro wspólne wszystkich obywateli zamieszkują-cych ten kraj. Chciał, by w Polsce panowała wolność, gdzie hasło „Bóg – honor – Ojczyzna” stanowi-łoby drogowskaz dla wszystkich ludzi.
  Rotmistrz Pilecki to przykład heroicznego patrioty, który dobrowolnie stał się więźniem obozu kon-centracyjnego w Oświęcimiu po to, by zorganizować wśród obozowych więźniów konspirację woj-skową. Pilecki chciał nauczyć ludzi jak wytrwać w tym okropnym miejscu, jakim był Oświęcim i nie zapomnieć kochać swojej ojczyzny, jak przeciwstawiać się wszelkim obozowym trudnościom.
  Bohaterstwo rotmistrza Pileckiego wyraża się w tym, że chciał ratować polski honor Polaków tam, gdzie każdy obozowy dzień był dla więźniów niepewny. Jego działalność wskrzeszała wiarę w lepszą przyszłość. Może nie dla siebie, lecz lepszą przyszłość dla polskiego narodu, który tak bardzo był umęczony wojną.
  
  Zastanawiam się, czy współcześni Polacy byliby w stanie podobnie narażać swoje życie dla dobra swojej ojczyzny i dobra rodaków? Czy współczesnych Polaków stać na taki bohaterski patrio-tyzm? Czy dla nich patriotyzm w ogóle coś znaczy? Czy hasło „Bóg – honor – Ojczyzna” mają takie znaczenie, jak kiedyś?
  Myślę, że współczesnych odpowiedników rotmistrza Pileckiego, którego cechowały powyższe okre-ślenia, jest bardzo mało. W większości przypadków ludzie nie są w stanie bezinteresownie poświęcać swojego czasu, a nawet ryzykować swojego życia dla ojczyzny. Na nic nie mają czasu, są zabiegani, żyją w ciągłym pędzie. Zamykają się w sobie, w swoich domach, pokojach. Żyją dniem dzisiejszym, w wirtualnym świecie gier i portali społecznościowych.
  A ja? Bardzo chciałbym być taki jak rotmistrz Witold Pilecki, ponieważ imponuje mi jego heroiczny patriotyzm. Chciałbym tak jak on kochać swoją ojczyznę i mieć odwagę ryzykować dla niej swoją wolnością i życiem. Pozostaje mi tylko modlić się do Pana Boga, aby dał mi tyle sił i wytrwałości, by naśladować te wspaniałe cechy charakteru rotmistrza Pileckiego. Abym – podobnie jak on, był tak odważny i bohaterski oraz umiał podobnie kochać swoją ojczyznę.
  
  MICHAŁ TYRPA 2853209 | 08.11.2010 15:41
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• 20 zgłoszenie - praca Aleksandry Drozd z Lublina

  Aleksandra Drozd, kl.6”b”, 12 lat, Szkoła Podstawowa Nr 10 im. Henryka Sienkiewicza w Lublinie.
  
  
  Bohater Ponadczasowy
  
  Dlaczego taki tytuł? Bohater ponadczasowy...było takich wielu, ale na szczególną uwagę zasługuje Witold Pilecki.
  
  Witold wychował się w domu pełnym miłości i szacunku dla ludzi, ale i dla ojczyzny. Miał czworo rodzeństwa-Marię, Józefa(zmarł mając pięć lat),Wandę i Jerzego. Jego ojciec-Julian Pilecki pełnił wysoki urząd rewizora Lasów Państwowych, a matka Ludwika zajmowała się wychowaniem dzieci. U Witolda od najmłodszych lat przejawiał się talent do rysunków i malarstwa. Kochał przyrodę, grał na fortepianie i lubił gry i zabawy o charakterze wojskowym. Dzięki matczynej edukacji, przejęty romantycznym kultem rycerstwa i duchem walki z wrogiem, zapisywał swoje pierwsze refleksje.
  „(...)Wtedy jednak, mając wiosen kilkanaście,
  Zasłuchany w starych ciotek opowieści,
  Marzyłem o szabli, o szeregach polskich,
  O koniu w galopie, w marszu nocnym, w cwale(...)”
  
  Główną cechą Witolda Pileckiego była odwaga. Dowodem tego jest jego niezwykły czyn. Jako dorosły mężczyzna 19 września 1940 podczas łapanki dał się pojmać Niemcom, by dostać się do obozu w Oświęcimiu. Głównym celem tego brawurowego czynu było podtrzymywanie kolegów na duchu, przekazywanie współwięźniom informacji z zewnątrz obozu i potajemne zdobywanie żywności oraz odzieży.
  
  Sam fakt, że Witold Pilecki dał się złapać przez Niemców i wywieść do Oświęcimia, jest czynem wartym opisania, dodatkowo Pilecki zdołał jeszcze uciec z Aushwitz.
  Życie rtm Witolda Pileckiego nie było długie(żył 47 lat), lecz jego odwaga i chęć walki z wrogiem była naprawdę wielka.
  
  Czasem warto się zastanowić czym jest patriotyzm teraz, a czym był kiedyś, jak się okazywało szacunek ludziom dawniej, a jak obecnie? Czym były wartości kiedyś, a czym są teraz?
  Jaka jest postawa młodzieży wobec kraju i historii teraz, a czym była wcześniej?
  W czasach II Wojny Światowej wbrew pozorom łatwiej było być bohaterem, był określony wróg, od decyzji, które się podejmowało zależało życie człowieka lub wielu osób.
  Młodzież, która żyje w teraźniejszych czasach nie doświadczyła takich nieszczęść jak młodzież z „tamtego okresu”. Dzisiejsza młodzież ma dom, wymarzone ubrania i przede wszystkim może się uczyć i rozwijać w praktycznie każdym kierunku.
  
  Młodzież, która żyła podczas II Wojny Światowej nie mogła się uczyć i normalnie żyć, dzieci od najmłodszych lat walczyły o wolność swej ojczyzny, każdy dzień był dla nich ważny, miały świadomość, że ich bliscy mogą w każdej chwili zginąć podczas łapanki. Dzisiaj młodzież ma poczucie bezpieczeństwa, wie, że jest kochana i nic jej nie zagraża, ma dobre warunki do nauki i może się rozwijać.
  
  Kiedyś słowo patriotyzm oznaczało prawdziwą miłość do ojczyzny, świadomość historii, natomiast teraz młodzież nie wie co oznacza szacunek dla ludzi, nie wie co znaczy zmaganie się z wszelkimi problemami i martwienie się o „jutro”. Bardzo ważną rzeczą jest jeszcze to, że dzisiejsza młodzież jest bardziej zagubiona, jest coraz mniej autorytetów. Często nie wie co jest w życiu ważne. Dlatego tak istotne jest, aby przypominać młodzieży i nie tylko im, takich ludzi jak Witold Pilecki.
  Pisanie tego artykułu sprawiło mi wielką przyjemność, bardzo interesuje się II Wojną Światową i na wszelkie sposoby staram się poznawać dzieje „tamtych czasów”.
  
  MICHAŁ TYRPA 2853209 | 08.11.2010 15:47
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• 21 zgłoszenie - praca Dagmary Cierpicy z Lubska

  „Rotmistrz Witold Pilecki – dla mnie, dla Polski, dla świata”
  Dagmara Cierpica
  uczennica II klasy
  Niepublicznego Gimnazjum dla Młodzieży w Lubsku
  ul. Chopina 10, 68-300 Lubsko
  opiekun/nauczyciel: mgr Ewa Zienkiewicz-Franczak
  
  LEKCJA, TEMAT: PO DRUGIEJ STRONIE AUSCHWITZ – BIRKENAU
  
  ¬25 maja 1948 rok, godzina 21.30. Więzienie mokotowskie na ul. Rakowieckiej w Warszawie. Wykonany zostaje wyrok śmierci na rotmistrzu Witoldzie Pileckim poprzez strzał w tył głowy. Tak umiera jeden z najodważniejszych ludzi ruchu oporu podczas II wojny światowej. Człowiek, który z własnej woli znalazł się w Auschwitz ¬– wszedł w sam kocioł drugiej łapanki w Warszawie, chciał sprawdzić, co dzieje się w Oświęcimiu.
  
  W obozie był prawie od jego początków, miał, tzw., „stary numer” – 4859.To on jest autorem pierwszych na świecie raportów o Holokauście. Dlaczego więc tak niewielu ludzi zna jego imię?
  Po przeczytaniu „Raportu Witolda”, bardzo przejęłam się sprawą Pileckiego. Wszak książka napisana przez rotmistrza w 1948 roku, przedstawiała czarno na białym prawdę o obozie Auschwitz-Birkenau. O nieludzkim traktowaniu więźniów, przetrzymywaniu ich w takich warunkach, aż sami chcieli przestać żyć, gazowaniu setek tysięcy niewinnych istnień, pisze rotmistrz zupełnie spokojnie. Z rozbrajającą prostotą przedstawia początki i zmiany
  w Oświęcimiu.
  
  Przeżywałam historię Pileckiego bardzo długo, męczyłam znajomych, przyjaciół opowieściami o Auschwitz. Większość z nich niewielką miała wiedzę na ten temat. A samego rotmistrza w ogóle nie znali, ba! Nie mieli pojęcia, że ktoś taki żył. Nie widziałam w mediach żadnych programów, w premierach kinowych nie znalazłam wzmianki o filmie na temat rotmistrza Pileckiego. W polskim dorobku filmowych, pod hasłem „filmy historyczne”, znajduje się mnóstwo pozycji od – „Krzyżaków” po „Katyń” i „Dzieci Ireny Sendlerowej”.
  
  O Auschwitz produkcji jest o wiele mniej, a żadna z nich nie była specjalnym hitem. A już na pewno nie było w nich Witolda Pileckiego! A przecież takich bohaterów trzeba pamiętać! To przykre, ale my Polacy chyba nie do końca zdajemy sobie z tego sprawę…
  
  2 kwietnia 2009 roku w Parlamencie Europejskim odbyło się głosowanie nad projektem „Świadomość europejska a totalitaryzm”. Trzy poprawki wniesione przez polską posłankę zawierały m. in. ustanowienie dnia śmierci Pileckiego Międzynarodowym Dniem Bohaterów Walki z Totalitaryzmem. Zostały one jednak odrzucone większością głosów, również przez europarlamentarzystów z Polski.
  
  Nie świadczy to o naszych rodakach zbyt dobrze. Rotmistrz jest jedną z ważniejszych postaci w historii II wojny światowej. Michael Foot – wybitny angielski historyk – nazwał go: „sumieniem walczącej Polski przeciw hitlerowcom Europy”.
  
  Witold Pilecki odznaczał się niebywałą odwagą, na którą nie każdego dzisiaj byłoby stać. Doskonale rozumiał istotę patriotyzmu, oddania życia za Ojczyznę. Nigdy nie puszczał słów na wiatr, zawsze na względzie miał dobro nie swoje, lecz innych. W tym miejscu warto przypomnieć pewną starą mądrość. Zapytali kiedyś Marcina Lutra, gdy pracował w ogródku: „ Mistrzu, co byś zrobił, wiedząc, że jutro nastąpi koniec świata?”. Odpowiedział: „Dalej bym sadził grusze w swoim sadzie”.
  
  Dopiero od niedawna coraz częściej mówi się o Pileckim, jako o bohaterze narodowym, któremu pośrednio zawdzięczamy wolność. Brakuje jeszcze świadomości w umysłach młodego pokolenia, do którego i ja należę. Mam jednak nadzieję, że już wkrótce to się zmieni, dzięki coraz większemu zainteresowaniu wokół jego osoby. Żywię głęboką nadzieję, że wkrótce zrobi się o nim głośno, nie tylko w mediach, ale również na zwykłych lekcjach historii w szkole.
  
  Zatem, niech każdy już dziś odrobi swoją pracę domową związaną z postacią rotmistrza Witolda Pileckiego – nie dla oceny, lecz dla siebie, dla Polski, dla świata.
  Co działo się po drugiej stronie Auschwitz-Birkenau? Odpowiedzi należy szukać w „Raportach” rotmistrza Witolda Pileckiego i… we własnych sumieniach.
  
  MICHAŁ TYRPA 2853209 | 08.11.2010 15:57
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• 22 zgłoszenie - praca Stanisława Tarnowskiego ze Sztutowa

  Stanisław Tarnowski
  lat 14, uczeń klasy III gimnazjum Zespołu Szkół w Sztutowie
  
  
  Witold Pilecki -bohater , symbol , legenda
  
  
  Pisząc tę pracę , powinienem postawić sobie pewien punkt odniesienia , twierdzenie lub pytanie, od którego rozpocznie się ciąg moich rozważań. Na szczęście, w tym przypadku takowe mam już wystawione- kim rotmistrz Pilecki jest dla mnie , Polski oraz świata?
  
  Właśnie ,kim jest on dla mnie?… rzecz jasna bohaterem. Jednak nie takim, który został wytworzony przez massmedia, który samotnie stawia czoło złu tego świata, a jego jedynym wyznacznikiem prawdy i sprawiedliwości jest wola społeczeństwa w całej swej masie. Nie jest on dla mnie bohaterem takim ,który idzie ślepo za panującym ustrojem czy za większością narodu, a w centrum egzystencji stawia samego siebie. Witold Pilecki jest jak heros, który na pierwszym miejscu stawia bliźniego i jest w stanie dzięki własnej świadomości pojąć, czym jest wyższe dobro, a w życiu przyświecają mu trzy ideały: Bóg, honor i ojczyzna. Tak jak wyżej napisałem , uważam, że ważną cechą Rotmistrza było to, że nie szedł ślepo za ustrojem; wręcz przeciwnie- on z nim walczył. Jednak nie była to walka dla samej walki czy rewolucja dla samej rewolucji, była to walka ze złem, które mógł dostrzec tylko dzięki wyżej wymienionym cechom. Była to walka nie dla rozgłosu, nie dla sławy ,lecz w imię wartości i ideałów, za które przyszło zapłacić mu najwyższą cenę. Co najważniejsze, był on bohaterem niezwykle odważnym, o odwadze jakże innej niż ta rozumiana w ogólnym sensie. Jego odwaga znacząco przewyższała czyny innych. Był gotowy ruszyć do piekła za swoją ojczyznę. Był ochotnikiem do Auschwitz. Przeżył tam naprawdę niewyobrażalne trudy i męki, dał wielki wyraz swego patriotyzmu, a jako świadectwo tego czynu zachował się jego raport. Tak, był on bohaterem walczącym całe życie- najpierw w trudach wojny światowej u boku takich dowódców jak generał Anders ,a następnie niedoli wojny o niepodległość własnego narodu. Dlatego właśnie uważam, że to Witold Pilecki jest największym bohaterem minionych wojen, a może nawet całej historii Polski. Tym bardziej smuci mnie fakt, że mój rówieśnik zapytany o Rotmistrza Pileckiego, nie wie, kto to był. Dlatego jestem zwolennikiem każdego wydarzenie promującego jego wizerunek -czy to wydania książki, czy tym bardziej nakręcenia superprodukcji. Nieważne ,co to będzie, ważne ,aby moi rówieśnicy usłyszeli i zrozumieli wielkie bohaterstwo Rotmistrza. Jednak mniejsza o moje prywatne odczuciach- przede mną jeszcze cała Polska i świat.
  
  Właśnie , kim on jest dla Polski?... Myślę, że dla Polski jest symbolem. Tak, uważam, że to najlepsze słowo, które wiele oddaje Czym jest bowiem dla Polski Pilecki? Nie jest on w żadnym stopniu wizerunkiem czy ikoną lecz właśnie symbolem. Na czym polega różnica? Głównie na tym, że wizerunek szybko umiera, jest zastępowany nowym „lepszym”, natomiast symbol żyje wiecznie i na zawsze zapisuje się na kartach historii ,będąc odniesieniem i przykładem dla przyszłych pokoleń. Rotmistrz Pilecki jest idealnym symbolem, ponieważ przez swą niezłomną wiarę i nadzieję, przez swą olbrzymią odwagę, przez swój upór w walce z komunizmem na zawsze „wpisze się w niepodległą Polskę” i stanie się ucieleśnieniem polskości. Uważam tak dlatego, że to przecież w tym jednym człowieku znalazły się cechy całego narodu i jego historii, bo niczym ojczyzna Witold był dumny ,honorowy i odważny, przywiązany do tradycji i z podniesioną głową walczył do końca.
  
  A kim on jest dla świata?… myślę , że w tym punkcie powinienem raczej użyć sformułowania „kim powinien być”. A dlaczego? To zaraz wytłumaczę. Powinienem użyć tego sformułowania ,ponieważ na świecie nie jest on znany w takim stopniu ,,jak być znany powinien. Wiedzą o nim zaledwie historycy czy osoby o większej wiedzy o otaczającym ich świecie. Przez większość jest on katalogowany jako „ciekawostka”, a tak być nie powinno. Nie powinno być tak, że społeczeństwo idealnie pamięta zbrodniarzy ;wie, kim był Hitler , Stalin , Mussolini czy Che Guevara , a nie wie ,kto jest jego prawdziwym bohaterem. Z takim trendem w wiedzy, a raczej niewiedzy, powinno się wręcz walczyć, co wedle mej opinii jest robione, lecz jeszcze w za małym stopniu. Celowo nie odpowiadałem na zadane wcześniej pytanie ; po to, abym mógł wysnuć moje spostrzeżenia i przejść do puenty. A jest ona taka : Rotmistrz Witold Pilecki powinien i najprawdopodobniej już niedługo będzie legendą dla świata, powinien wpisać się nie tylko na karty historii Polski, powinien zapisać się we wszech świadomości naszego świata ; powinno być tak, że kiedy już wszyscy odejdziemy, a słuch o nas zaginie ,legenda o Rotmistrzu Pileckim będzie żyła, a jego przykład stanie się ponadczasowy. Legenda o odwadze, bohaterstwie walce do końca w imię umiłowania ojczyzny będzie trwała przez pokolenia. W ten oto sposób ująłem, kim jest, będzie i być powinien i mam nadzieję, że tak się stanie ,a Polacy i inne narody otworzą się na tę znakomitą postać.
  
  
  MICHAŁ TYRPA 2853209 | 08.11.2010 16:04
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• 23 zgłoszenie - wiersz Barbary Rachowskiej ze Zduńskiej Woli

  "PRZYPOMNIJMY O ROTMISTRZU - KONKURS"
  
  Wileńszczyzny drogi kraj
  
  na nic ciebie nie zamienię
  tutaj żyć i umrzeć daj
  
  
  
  Ojciec repatriant
  
  wygnała go sowiecka horda
  Duch zatrzymał w miejscu
  gdzie wprawne ręce przerzucają wątek
  krzyczało podwórko
  a chociażby przebił mur
  swojego nie słyszał
  
  tuszowana historia - cierniem raniącym Godło
  rodziny skazane na milczenie
  a prawda tylko w snach
  
  kim byłeś Wielki Rodaku
  myślicielu filozofie mówco
  Dobry Pasterzu
  którego słuchał cały świat
  wolność jest w Chrystusie mówiłeś
  
  i Ojciec doczekał
  żył w niepodległej Polsce
  mógł rozmawiać o Bogu
  o kresowym słońcu
  ziemi utraconej
  cieszyć się darem wolności
  
  Bóg pozwolił oddychać
  na Winnicy Pańskiej
  polskie dobre fizys
  a święty Maksymilian
  pomagał
  z nim dźwigał
  trudny kresowy krzyż
  
  
  Barbara Rachowska, Zduńska Wola
  
  zawód wykonywany: do chwili przejścia na zasłużony odpoczynek – technolog włókiennictwa
  
  
  MICHAŁ TYRPA 2853209 | 08.11.2010 16:46
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• 24 zgłoszenie - praca jedenastoletniej Martiny Kędziory

  Martina Kędziora, lat11, kl. V a Szkoły Podstawowej nr 4 w Kwidzynie
  
  Wspomnienie o Rotmistrzu Witoldzie Pileckim
  
  Byłam ostatnio w obozie koncentracyjnym w Sztutowie. Przewodnik opowiadał nam o chorobie XXI wieku jaką jest EGOIZM. Wszyscy myślą tylko o sobie,a nie o innych. Według mnie Rotmistrz Witold Pilecki jest wzorem do naśladowania dla mnie, dla Polski i dla świata. Jego życiorys jest dowodem, że nie był obojętny na losy bliźnich, Polaków i innych narodowości.
  
  Witold Pilecki pochodził z rodziny szlacheckiej. Urodził się 13 maja 1901 r w Ołońcu. Jego dziadek Józef Pilecki został zesłany na Syberię, a ojciec Julian Pilecki był nadleśnikiem w Karei.
  
  Po ślubie wziętym z Ludwiką Osiecimką zamieszkali w Ołońcu. W roku 918-1921 Witold służył w Wojsku Polskim, walczył podczas wojny z bolszewikami. 5 sierpnia 1920r wstąpił do 211 pułku ułanów i w jego szeregach walczył w Bitwie Warszawskiej. Został dwukrotnie odznaczony krzyżem walecznych.
  
  W1922r. studiował rolnictwo w Poznaniu, a jednocześnie był słuchaczem na wydziale sztuk pięknych.
  
  Po wybuchu II Wojny Światowej został zmobilizowany. W 1940r. pod zmienionym nazwiskiem dobrowolnie przedostał się do obozu w Auschwitz, aby dowiedzieć się co tam się dzieje.
  
  Jako Tomasz Serafiński potajemnie pomagał więźniom : przekazywał żywność, odzież, wiadomości z zewnątrz, podtrzymywał kolegów na duchu, a nawet tworzył oddziały do opanowania obozu. Współpracował z dowództwem w Warszawie, któremu przesłał sprawozdanie o ludobójstwie w Auschwitz. Jego czas w obozie jest ...Jechali wagonami cały dzień bez jedzenia i picia. Wysadzili ich w Oświęcimiu bijąc, po wszystkim co popadnie. Zaprowadzili do łaźni, kazali wszystko oddać i ubrać strój w biało-niebieskie pasy. Trupów nie widzieli, bo wszystkie palono w krematorium skąd Pilecki wywoził żwir na taczce. Prace były różne np. w ogrodzie i domach esesmanów. Esesmani poza pracą mieli normalne życie, dzieci, dom, rodzinę i to było straszne, bo z jednej strony ludzie się modlą i kochają, a tuż obok katują i mordują. Kary w obozie były dzielone od najlżejszej [bicie na stołku] poprzez bunkier, słupek do najcięższej-rozstrzelanie.
  
  Później Witold został w obozie stolarzem. Była to praca bardzo korzystna, ponieważ dostawał dodatkowe jedzenie. W 1941r, grypa dopadła też i jego. Nie chciał iść do szpitala, bo niemógłby pracować w stolarni i w szpitalu było dużo wszy. W końcu jak go tam zabrali to musiał walczyć z wszami, ale dał radę. Po trzecich świętach w obozie Zycie zaczęło się zmieniać na lepsze, Niemcy bali się, bo wieści o okrutnym traktowaniu przedostały się na zewnątrz. Co najważniejsze nie słychać było o żadnym biciu, a spanie było na pryczach z puszystymi kocami.
  
  Witek jednak od dawna myślał o ucieczce. Udało się to z dwoma kolegami dzięki pracy w piekarni,
  która była poza ogrodzeniem obozu. Uciekli, przedostali się do Generalnego Gubernatorstwa pomogli im w tym dobrzy ludzie.
  
  Po ucieczce brał udział w Powstaniu Warszawskim, gdzie dowodził oddziałem w zgrupowaniu Chrobry II.
  
  Po II Wojnie Światowej zbierał informacje o żołnierzach AK i II Korpusu, którzy byli więzieni w obozach NKWD. W 1947r. Został oskarżony o działalność szpiegowską i wiele innych absurdów, a następnie stracony.
  
  Zadaję sobie często pytania: Jak on mógł z własnej woli dobrowolnie dla innych pójść do obozu? W raporcie pisze, ze przerażała go ludzka bierność w chwili łapanki, ze tak łatwo się poddają, ludzie idą jak barany na rzeź. Ile musiało być w nim odwagi?
  
  Jak udało mu się przeżyć dwie wojny? Dlaczego pomagał tak dużo innym nie oczekując niczego w zamian? I wreszcie dlaczego ludzie dla których narażał życie zabili go, a jego ciało wyrzucili na wysypisku śmieci?! On powiedziałby, że warto było umrzeć za ojczyznę.
  
  Walczył z zakłamaniem, fałszem. Wzywał ludzi, aby głębiej zastanawiali się nad własnym życiem i dziękowali za nie matce i Bogu, ostanie zapisane rozmyślania rotmistrza w swoim „raporcie” dają dużo do myślenia, są ciągle aktualne, dla wszystkich bez względu na wiek, narodowość….bałagan w otaczającym nas świecie potwierdza mądrość obserwacji tego Wielkiego Człowieka „Nie to jest ważne, co napisałem dotychczas na tych kilkudziesięciu stronach, szczególnie dla tych, co będą je czytać li tylko jako sensację, lecz tutaj chciałbym pisać tak wielkimi literami, jakich nie ma, niestety, w maszynowym piśmie, żeby te wszystkie głowy, co pod pięknym przedziałkiem mają wewnątrz przysłowiową wodę i matkom chyba tylko mogą dziękować za dobrze sklepione czaszki, że owa woda im z głów nie wycieka - niech się trochę zastanowią głębiej nad własnym życiem, niech się rozejrzą po ludziach i zaczną walkę od siebie, ze zwykłym fałszem, zakłamaniem, interesem podtasowanym sprytnie pod idee, prawdę, a nawet wielką sprawę”.
  
  Takich wspaniałych i dobrodusznych ludzi jest niewielu, więc bierzmy z nich przykład, a wówczas nasza ojczyzna i cały świat będzie lepszy.
  
  Na koniec chciałabym się zwrócić do Wielkiego Mistrza - pana Andrzeja Wajdy, który ostatni film „Tatarak” kręcił w Grudziądzu, gdzie Witold Pilecki przebywał w Ośrodku Wyszkolenia Kawalerii (ma tutaj swój pomnik), aby zechciał zrobić film o Rotmistrzu, dla nas dla młodego pokolenia Polaków dla, których czasy wojny, stalinizmu są coraz bardziej odległe, chcemy na polskich ekranach oglądać filmy o Wielkich Polakach! (filmy zrobione przez polskich reżyserów), do nich na pewno należy Rotmistrz Witold Pilecki. Ciągle słyszymy, że my młodzi nie mamy autorytetów, wzorów do naśladowania jestem przekonana, że jest ich bardzo dużo, a filmy o nich mogłyby śmiało zastąpić wszechpanujące kolorowe amerykańskie filmy. W Polskiej telewizji, w polskich kinach chcemy czuć się dumni z naszej historii, naszych bohaterów!.
  
  W oczekiwaniu na piękny film o Rotmistrzu
  
  Martina Kędziora
  
  
  MICHAŁ TYRPA 2853209 | 08.11.2010 16:56
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• 25 zgłoszenie - praca Marceliny Widz, lat 11

  SZKOŁA PODSTAWOWA NR 4 W KWIDZYNIE
  MARCELINA WIDZ
  LAT 11, UCZEŃ-KLASA VA
  KWIDZYN , SOKOLA 13/2
  
  
  PRZYPOMNIJMY O ROTMISTRZU…
  
  Witold Pilecki kiedy był w moim wieku bawił się beztrosko w żołnierza, atakował „wojska ze słoneczników” bawiąc się niefrasobliwie nie zdawał sobie sprawy, że za kilka lat życie wystawi go na wielki sprawdzian, próba zmierzenia się z totalitaryzmem, walka o godność ludzkiego życia. Wybucha prawdziwa wojna, najokrutniejsza z dotychczasowych, wróg jest okrutny, w swoich czynach nieobliczalny….przed Witoldem Pileckim rodzi się wielka Misja…..o której możemy teraz przeczytać w „Przesłaniu pana Cogito” jest to misja walki o godność ludzkiego życia, zachowaj niezłomna postawę, nie zdradzaj swoich ideałów, i przekonań „idź”….i poszedł, walczył wierny swoim ideałom, wrażliwy na los innych…bez względu na narodowość, Niemcy w obozach męczyli ludzi wszystkich narodowości, religii, chciał aby przestali być „barankami” idącymi na śmierć…rzeczywistość obozowa okazała się straszna, ale nasz dzielny Rotmistrz nie poddaje się pomimo wielu przeraźliwych okoliczności( mówi znalazłem w sobie radość wynikającą ze świadomości, że chcę walczyć), stara się być dalej człowiekiem, pisze kolejne raporty o sytuacji w obozie…stara się pomóc innym…zastanawiam się czy będąc w takiej sytuacji umiałabym tak godnie postąpić, narazić swoje życie…w czasach komercji w których żyjemy dwa przykazania miłości są najczęściej traktowane przez innych jako martwy zapis….postawa Pileckiego daje przykład, że zawsze trzeba być człowiekiem, wrażliwym na innych…wierzył w człowieka, bo sam był Wielkim Człowiekiem, nie wiedział tylko, że po wojnie w Polsce zapanują jeszcze gorsze porządki, totalitaryzm ze zdwojoną siłą –stalinizm, sam stał się ofiara nowego sytemu, idąc na śmierć podsumowuje swoje życie „ starałem się tak żyć, aby w godzinie śmierci mógł się raczej cieszyć niż lękać”…
  
  Jestem wolnym człowiekiem, mogę uczyć się , chodzić spokojnie po ulicach, nic mi nie grozi….zastanawiam się jak mam żyć?, jako człowiek, aby chociaż w minimalnym stopniu cieszyć się niż lękać śmierci jak przyjdzie na to czas, życie nie wystawia mnie na ciężkie próby jak Rotmistrza, robiąc rachunek sumienia myślę, że musze dużo zmienić w swoim postępowaniu, zwłaszcza w stosunku do drugiego człowieka…i tak musi zrobić wiele ludzi na cały świecie, bądźmy lepsi…”udowodnij swoją prawość, dobro i miłość….musisz być odważny, gdy rozum zawodzi”.
  
  
  
  
  
  MICHAŁ TYRPA 2853209 | 08.11.2010 17:13
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• 26 zgłoszenie - praca Magdaleny Waberskiej

  Magdalena Waberska
  lat 17 uczennica 6 LO Profilowanego w Zespole szkół Zawodowych nr 1 w Poznaniu im. Rotmistrza Witolda Pileckiego.
  
  
  "PRZYPOMNIJMY O ROTMISTRZU - KONKURS"
  
  "Rotmistrz Witold Pilecki - dla mnie, dla Polski, dla świata"
  
  
  Chcąc przedstawić, opisać pewne osoby, zjawiska ,rzeczy odnosimy się do słów, które przybliżają nam ich poznanie. Jest tak także w przypadku rotmistrza Witolda Pileckiego. Bo cóż przecież znaczy słowo „rotmistrz”? Rotmistrzem określa się osobę posiadającą stopień wojskowy w kawalerii odpowiadający tytułowi kapitana.
  
  Gdyby zapytać chociażby kilku młodych ludzi. kim był, czym się zasłużył Witold Pilecki, dlaczego został np. patronem niejednej szkoły zapewne odpowiedzieliby, że nie wiedzą, albo wiedzą niewiele. W tym miejscu można by zadać sobie pytanie „dlaczego”? Dlaczego? Ponieważ młodzi ludzie, szczególnie w dzisiejszych czasach, rozwoju technologii itp ,nie są skłonni rozwijać swej wiedzy historycznej, gdyż krótko mówiąc wydaje im się ona mało interesującą, czy też mało ważna. A przecież wiemy, iż tak nie jest i nie powinno być.
  
  Rotmistrz Witold Pilecki nie był tylko rotmistrzem, a zatem kim był? Stawiając sobie to pytanie, chcę przybliżyć młodym ludziom postać rotmistrza, ale również pokazać ,że jest on ważną osobą godną poznania i szanowania ze względu na jego historię.
  
  Witold Pilecki-rotmistrz kawalerii Wojska Polskiego, współzałożyciel Tajnej Armii Polskiej, żołnierz Armii Krajowej, więzień i organizator ruchu oporu w Auschwitz-Birkenau. Same tytuły już świadczą, że mamy do czynienia z osobą, która w pewien sposób zasłużyła się dla kraju, narodu i między innymi dlatego warto ją poznać. Jednakże cóż nam po tytułach ,jeżeli nie znamy choć trochę historii tejże osoby? Nie pragnę streszczać ani opisywać całej biografii Witolda Pileckiego, lecz udowodnić ,dlaczego to właśnie on zasłużył sobie na szczególny szacunek.
  
  Brał udział w wielu organizacjach, wojnach, dowodził oddziałami itp. Ważną rolę odegrał podczas pobytu w niemieckim obozie koncentracyjnym w Auschwitz. Wykazał się nie tylko odwagą, rozwagą, inteligencją, ale udowodnił również, że jest wspaniałym dowódcą, który potrafi wykonywać swe zadania z wielkim zapałem i oddaniem. Jego dowództwo przyniosło wiele korzyści i udowodniło, że jest osobą, której można zaufać, ponieważ nie zawiedzie. Roztropność i pomysłowość zaowocowała, gdyż po ucieczce z obozu koncentracyjnego organizator ruchu oporu awansował na stopień rotmistrza. Udział w Powstaniu Warszawskim, powrót do ojczyzny, wykonywanie poleceń, informowanie o sytuacji jaka ma miejsce w Polsce oraz niezareagowanie na wydane mu zadanie-to wszystko udowadnia, wskazuje na to, że dla niego nie było najważniejsze dobro osobiste, ale dobro innych ludzi, kraju, ojczyzny, społeczeństwa. Zależało na tym by w Polsce działo się lepiej, by nie było obozów koncentracyjnych, wojen, krwi i cierpienia. Pilecki nie zważał na to, iż może być aresztowany za informacje, jakie przekazuje, nie bał się konsekwencji swych poczynań. Jest przykładem odwagi, która szczególnie w czasach, w których jemu przypadło żyć- czasach wojen, walk zbrojnych, zwiększonego strachu była bardzo ważna, potrzebna, a zarazem wyjątkowa. Gdy jednak został aresztowany za działania jakie prowadził, za to, że podawał ważne informacje na temat sytuacji w Polsce, później torturowany, a na końcu oskarżony i skazany na karę śmierci poprzez strzał w tył głowy widzimy „obraz” przejawu jeszcze większej lojalności, wierności wobec narodu, Boga, odwagi, swego rodzaju rycerstwa. Do ostatnich dni nie wyparł się swej działalności, wierności itp. Nie afiszował się ze swoimi zasługami, wręcz przeciwnie, uważał je za normalne, zwykłe, codzienne.
  
  Uogólniając, postać rotmistrza Witolda Pileckiego-odpowiedzi na pytanie kim był, czym się zasłużył, jest prosta- był i pozostanie patriotą. Patriotą bowiem człowiek stawiający „nad sobą” dobro kraju, ojczyny, można by rzec cechy, wartości rycerskie, któremu nie jest obojętny dobrobyt ziemi ojczystej, jej osadników, poświęcający się dla niej nazwa się patriotą. Ważne dla niego słowa :Bóg, honor, ojczyzna, bliźni, dobro wspólne, wiara, miłość oraz wiele innych pojęć, które on swoją postawą wypełniał. Godzi się zapytać ,kim więc jest, co znaczy sylwetka rotmistrza dla Polski, a kim jest dla świata?
  
  Dla Polski rotmistrz na pewno znaczy wiele. Co o tym świadczy? Świadczą o tym tytuły, jakimi został oznaczony za życia jak i po śmierci. Świadczą tablice upamiętniające postać Pileckiego, artykuły prasowe, książki związane z jego działalnością, park nazwany jego imieniem i nazwiskiem, popiersia, wystawy oraz. Jego nazwisko nosi nazwę wielu ulic. np. Ulice w Białymstoku, Działdowie, Gdańsku, Gdyni, Kłodzku, Koluszkach Krakowie, Legnicy, Oświęcimiu, Stargardzie Szczecińskim, Warszawie, Częstochowie, Poznaniu. Wielu młodych ludzi wybrało rotmistrza Pileckiego na patrona swojej szkoły, także moja szkoła może być dumna ,że patronuje jej tak wybitny człowiek.
  
  Dla świata znaczy również wiele jak dla Polski jednakże dla Polski znaczy na pewno więcej, gdyż to właśnie w niej się urodził, i dla niej służył. To nie oznacza, że dla świata jest pewnego rodzaju twierdzą, którą trzeba prześcignąć, okazać się lepszą w nie smacznym tego słowa znaczeniu. Nie. Pilecki dla świata jest wzorem, przykładem godnym naśladowania jeżeli chodzi o patriotyzm, oddanie, wierność, waleczność, służbę. Ma pokazywać światu, innym narodom, krajom, że „my” Polacy mamy zasłużonego Polaka i, że warto jest z niego brać przykład tak jak np. z Jana Pawła II, który też jest zasłużonym Polakiem. Rotmistrz Witold Pilecki sprawił, że Polska po mimo wielu niepowodzeń, trudności jest narodem, który istnieje i zasługuje na szacunek miedzy innymi dzięki takim ludziom jak Rotmistrz Witold Pilecki. Dlatego uważam, że powinno się uhonorować Rotmistrza ustanawiając 25 maja Dniem Bohaterów Walki z Totalitaryzmem.
  
  Tym jest dla mnie, dla Polski, dla świata
  
  Rotmistrz Witold Pilecki
  
  
  MICHAŁ TYRPA 2853209 | 08.11.2010 17:26
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• 27 zgłoszenie - praca Jakuba Łuszczaka

  Jakub Łuszczak
  kl. IV D/G Technikum Gastronomicznego w Mielcu
  
  
  Temat: Rotmistrz Witold Pilecki - wzór postaw bohaterskich i patriotycznych dla mnie, dla Polski, dla świata.
  
  
  Gdy patrzymy w przeszłość narodu polskiego, możemy śmiało stwierdzić, iż trudne czasy zaborów, pierwszej i drugiej Wojny Światowej, a w końcu okres władzy komunistycznej nauczyły nas - Polaków najwyższych wartości. W dzisiejszych czasach powinniśmy opierać się na autorytetach patriotycznych postaw, które mocno ukształtowały się w trudnych czasach Rzeczypospolitej. Przykładem wzoru do naśladowania z pewnością będzie osoba Rotmistrza Witolda Pileckiego, zwanego Druhem. To właśnie jemu poświęcę poniższy tekst.
  
  Niezwykle wartościowa postawa rotmistrza znajduje podłoże kształtowania się w jego wczesnym dzieciństwie. Witold pochodził z rodziny, która została zesłana do Rosji za udział w Powstaniu Styczniowym, wobec czego wiadomym jest, że rodzice zdecydowanie wychowywali swoje dzieci w duchu patriotycznym a także religijnym. Młody jeszcze Witold w pełni pojął, iż o niepodległą Polskę trzeba walczyć w każdy możliwy sposób. Pierwszymi przejawami jego odważnego przeciwstawieniu się wrogowi były takie przedsięwzięcia jak wstąpienie do związku harcerskiego, zakazanego przez carskie władze, organizacja własnego zastępu, później udział w wojnie Polsko-Bolszewickiej oraz walki partyzanckie. Doświadczenie nabyte podczas I Wojny Światowej nauczyło go odwagi i umiejętnej walki z wrogiem.
  
  Z opowiadań córki Pileckiego dowiadujemy się, iż najwięcej czasu ojciec poświęcił rodzinie w okresie międzywojennym. Pracował w rolnictwie, udzielał się społecznie, a dzieci uczył miłości do przyrody i wartości religijnych. Poza tym organizował także kółka rolnicze i kursy przysposobienia wojskowego. Był osobą wrażliwą na piękno i sztukę, rozwijał zdolności artystyczne: rysował, malował, pisał wiersze. Zatem Pilecki jest także wzorem do naśladowania w kwestii takiej wartości jak rodzina.
  
  Kolejny etap kształtowania się postaw rotmistrza rozpoczął się wraz z wybuchem II Wojny Światowej. Na samym początku po zmobilizowaniu do obrony ojczyzny Pilecki dowodził plutonem kawalerii a następnie zajął się organizowaniem akcji konspiracyjnych. Najodważniejszym czynem było dobrowolne przedostanie się do obozu koncentracyjnego w Auschwitz. Przybrał fałszywe nazwisko, wykonał polecenie przełożonych, które zresztą sam wymyślił i udał się wprost w ręce Niemców. Po łapance na Żoliborzu został przetransportowany do obozu. Plan mający na celu zapoznanie się z warunkami panującymi w obozie zagłady, zorganizowanie ruchu oporu a do tego jeszcze ucieczka ze strzeżonego obiektu wydaje się niemal szaleństwem. Któż podjąłby się takiego czynu z góry wróżącego pewną śmierć? W tej sytuacji widać po raz kolejny niebywałą odwagę Witolda, który wykonał rozkaz i następnie uciekł z Auschwitz. Następnie po akcji z Oświęcimia miał okazję dać kolejny dowód odwagi biorąc udział w Powstaniu Warszawskim. Dał przykład jak powinien zachować się każdy żołnierz walczący o niepodległość ojczyzny.
  
  Działalność Pileckiego, jak i w zasadzie całe jego życie ukazywało trzy złote zasady szlachetnego rycerza: Bóg, Honor, Ojczyzna. Oddanie się tej ostatniej wartości najlepiej ilustrują wszystkie działania wojskowe prowadzące do odzyskania upragnionej niepodległości przez Polskę. Ta niezłomna postawa zaczęła kształtować się w opisanym wcześniej dzieciństwie, lecz także później Pilecki hartował ją aż do końca swej szlachetnej egzystencji. Przyszło mu żyć w czasach, gdy wrogami Polski stały się dwa państwa totalitarne. Nie poddał się w walce z hitlerowcami podczas II Wojny Światowej, a po jej zakończeniu pozostając wiernym swoim ideałom nie poddał się władzom komunistycznym. Jego decyzje dowodzą, że narzucana przez totalitaryzm niewolnicza koncepcja człowieka, choć jest w stanie dokonać spustoszeń w sumieniach ludzkich, nie może uczynić człowieka bezwolnym przedmiotem. Postawa rotmistrza pokazała, że nie tylko nie można dać się zinstrumentalizować, ale wręcz trzeba walczyć z wrogiem.
  
  Po II Wojnie Światowej Witold Pilecki po konsultacji z generałem Andersem we Włoszech powrócił do Polski. Jego zadaniem było zbieranie informacji o sytuacji w komunistycznej Polsce. Jednak w tym czasie w kraju panował terror UB i ludowego Wojska Polskiego wspieranych przez NKWD i armię sowiecka, skierowany przeciwko całemu ruchowi niepodległościowemu a w szczególności byłej Armii Krajowej. Nie uniknione zatem było aresztowanie Witolda, które nastąpiło w 1947 roku. Okres powojenny, antykomunistyczny w życiu rotmistrza a także i sam proces sądowy są dowodem na to jak wielką wartość miał dla niego honor. Pilecki wiedząc, że proces zakończy się karą śmierci postanowił mówić całą prawdę. Nie lękał się sądu i władz komunistycznych. Do samego końca procesu zachował swój honor wiedząc o słuszność swoich czynów. Rotmistrz Pilecki został skazany na karę śmierci i stracony w więzieniu mokotowskim.
  
  Całym swoim życiem Witold ukazał postawę, która powinna być wzorem dla nie tylko Polaków, ale także wszystkich ludzi na świecie. W najtrudniejszych chwilach, kiedy innym poprzez strach udawało się przeżyć, Pilecki odważnie stawał twarzą w twarz z losem, aż w końcu ze śmiercią. Głęboko wierzył w piękne ideały honoru, ojczyzny a także w Boga, dzięki czemu umiał przeciwstawić się okrucieństwu tego świata. Stawiał ponad wszystko prawdę, czego dowiódł na rozprawie sądowej. Postawy żarliwego patriotyzmu i bohaterstwa Witolda Pileckiego - rotmistrza kawalerii Wojska Polskiego, żołnierza podziemia, organizatora ruchu oporu w Auschwitz-Birkenau, skazanego przez władze komunistyczne Polski Ludowej na karę śmierci, powinny być wzorem dla każdego człowieka.
  
  
  MICHAŁ TYRPA 2853209 | 08.11.2010 18:14
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• 28 praca konkursowa autorstwa Małgorzaty Kiwak

  "ROTMISTRZ WITOLD PILECKI - WZÓR POSTAW BOHATERSKICH I PATRIOTYCZNYCH DLA MNIE, DLA ŚWIATA"
  
  Małgorzata Kiwak, kl IV dG Technikum Gastronomicznego w Mielcu
  
  
  
  Rotmistrz Witold Pilecki to jeden z największych bohaterów polskiego podziemia. Był jednym z najodważniejszych i najbardziej heroicznych postaci XX wieku. Jednakże do roku 1989 wszelkie informacje o dokonaniach i losie Pileckiego podlegały w PRL-u cenzurze, dlatego dopiero zmiana systemu pozwoliła na odkrycie na nowo tej wspaniałej postaci, która niewątpliwie zaimponowała mi męstwem, odwagą i postawą patriotyzmu. Warto więc przypomnieć najważniejsze fakty z jego życia.
  
  Witold Pilecki urodził się 13 maja 1901 roku w Ołońcu na północy Rosji, w rodzinie ziemiańskiej Juliana i Ludwiki z Osiecimskich. Osobowość małego chłopca kształtuje się w atmosferze rodzinnego domu. Jest pod wrażeniem czytanych przez jego matkę polskich baśni i legend. Duma, odwaga sienkiewiczowskich rycerzy, honor i poświęcenie zachwycają młodych Pileckich, a zwłaszcza młodego Witka. Tragedia powstań i głęboki patriotyzm wyniesiony z domu wywierają decydujący wpływ nie tylko na jego dzieciństwo, ale i na całe późniejsze życie. Jego to walka o niepodległość Ojczyzny, walka z jego głównym wrogiem - Rosją.
  
  3 marca 1914 roku, będąc jeszcze w Wilnie, wstępuje do skautingu, który jako formacja konspiracyjna jest niemile widziany przez władze carskie. Po zakończeniu I wojny światowej ochotniczo zaciągna się do Wojska Polskiego. Początkowo służy w II Batalionie Samoobrony Wileńskiej, a następnie w oddziale majora Dąbrowskiego. Jesienią 1919 roku opuszcza służbę, by kontynuować naukę, gdyż pragnie zdobyć dobre wykształcenie. Jednak już wiosną 1920 roku wyjeżdża, by wziąść udział w wojnie z bolszewicką nawałnicą. W wojnie tej Witold Pilecki walczy w I Kompanii Harcerzy Wileńskich. 30 stycznia 1921 roku znów opuszcza służbę wojskową, by móc dalej uczyć się. Za wzorową służbę w wojsku zostaje odznaczony dwukrotnie Krzyżem Walecznych za wojnę 1918-1920 roku oraz Krzyżem Litwy Środkowej 1920 roku. Awansuje również na starszego ułana. Marzeniem jego jest Szkoła Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, którą kończy w 1925 roku w stopniu kaprala podchorążego. Dopiero wówczas czuje się usatysfakcjonowany, gdyż spełniają się jego młodzieńcze marzenia o oficerskich szlifach.
  
  7 kwietnia 1931 roku zakłada rodzinę, poślubiając nauczycielkę Marię Ostrowską. 16 stycznia 1932 roku na świat przychodzi jego syn Andrzej, a rok później córeczka Zosia. Jest bardzo opiekuńczym i odpowiedzialnym ojcem. W majątku rodzinnym w Sukurczach Witold Pilecki gospodaruje do wybuchu II wojny światowej, wykorzystując praktycznie zdobyte wyksztalcenie rolnicze. Mając bogatą osobowość i tym samym bardzo różnorodne zainteresowania organizuje kółka rolnicze, Straż Pożarną i szwadron "Krakusy", z którymi bierze udział w różnych sportowych popisach i defiladach. Czuje sie najszczęśliwszym człowiekiem w swojej posiadłości.
  
  Ten okres względnego spokoju trwa jednak tylko parę lat, do 1939 roku.
  
  W sierpniu 1939 roku zostaje ponownie zmobilizowany. Walczy w kampanii wrześniowej jako dowódca plutonu w szwadronie kawalerii dywizyjnej 19 Dywizji Piechoty Armii "Prusy", a następnie w 41 Dywizji Piechoty na przedmościu rumuńskim. Pod jego dowództwem w trakcie prowadzonych walk ułani niszczą 7 niemieckich czołgów oraz 3 samoloty. Ostatnie walki jego oddział prowadzi jako jednostka partyzancka. Pilecki rozwiązuje swój pluton 17 października 1939 roku i przechodzi do konspiracji. Po zakończeniu kampanii wrześniowej przedostaje się do Warszawy i zostaje jednym z organizatorów powołanej 9 listopada 1939 roku konspiracyjnej organizacji Tajnej Armii Polskiej. Początkowo pełni funkcję szefa sztabu, a następnie inspektora głównego.
  
  W 1940 roku Pilecki świadomie przedostaje się do obozu w Auschwitz, aby w nim zorganizować ruch oporu. W czasie łapanki w Warszawie sam podchodzi do chwytających ludzi Niemców. Jako więzień i członek zorganizowanego przez niego Związku Organizacji Wojskowej wyznacza sobie za cele: podtrzymanie na duchu kolegów, przekazywanie współwięźniom wiadomości z zewnątrz obozu, potajemne zdobywanie żywności i odzieży oraz rozdzielenie jej, jak również przygotowanie własnych oddziałów do opanowania obozu. Pilecki dzieli konspiratorów na cztery bataliony, na kompanie i plutony. Opracowuje plan powstania, w którym więźniowie mają wybić esesmańskich zbrodniarzy i uwolnić obóz. Wkrótce brawurowo ucieka z obozu.
  
  W 1943-1944 bierze udział w powstaniu warszawskim, natomiast w 1944-1945 zostaje wzięty w niewolę niemiecką w Stalagu 344 Lamsdorf, z którego po uwolnieniu walczy w 2 Korpusie Polskim we Włoszech oraz następnie prowadzi w Polsce działalność wywiadowczą.
  
  Nie reaguje na rozkaz opuszczenia kraju w związku z zagrożeniem aresztowaniem. Pragnie się nie ujawniać, lecz 8 maja 1947 roku zostaje zatrzymany i torturowany przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa. Zostaje oskarżony m.in o nielegalne przekroczenie granicy, posługiwanie się fałszywymi dokumentami, nielegalne posiadanie broni palnej.
  
  25 maja 1948 roku rotmistrz zostaje skazany na karę śmierci i stracony. Wyrok wykonano w więzieniu mokotowskim poprzez strzał w tyl głowy. Witold Pilecki pozostawił żonę, córkę i syna. jego miejsce pochówku jest nieznane.
  
  Dopiero w roku 1989 postać Witolda Pileckiego wyłoniła się z tych mrocznych dla Polski czasów. Jego czyny wojenne w walce z Niemcami, praca w konspiracji w obozie, pełne poświęcenie się tylko jednej sprawie - o wolność niepodległej Polski, tak silna osobowość i patriotyzm sprawiły, iż stał on się nie tylko bohaterem narodowym, ale również bohaterem znanym na całym świecie.
  
  W swoim artykule o Witoldzie Pileckim tak pisał Wacław Szukiewicz: "Patriota, udowadniający miłość do Ojczyzny wspaniałymi czynami został oskarżony o zdradę narodu? [...] Czyny Pileckiego nie mogą pójść w zapomnienie, historia o nim powinna znaleźć się we wszystkich podręcznikach szkolnych.. "
  
  Z powodu bohaterstwa o Pileckim wspominają historycy na całym świecie. Jednak inne wątki w jego życiu również są fascynujące. Jest pokazany jako opiekuńczy mąż i ojciec, który pisał wierszem listy do dzieci i malował im na ścianach sceny z bajek. To człowiek, który przed wojną zorganizował z sąsiadami świetną spółdzielnię mleczarską, ochotniczą Straż Pożarną, przysposobienie obronne i zalążki pomocy społecznej dla najbiedniejszych.
  
  Dla mnie postać ta jest wzorem gorącego patrioty, indywidualisty, organizatora chodzącego swoimi drogami, ktore wszystkie prowadziły do jednego celu - walki o wolność gnębionego narodu. Tak jak rotmistrz Witold Pilecki powinniśmy być w życiu wierni najważniejszym wartościom..
  
  
  
  
  MICHAŁ TYRPA 2853209 | 08.11.2010 18:20
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• 29 zgłoszenie w konkursie - tekst Martyny Wassermann

  ,, Rotmistrz Witold Pilecki-wzór postaw bohaterskich i patriotycznych dla mnie, dla Polski, dla świata’’.
  
  Martyna Wassermann, kl. IV D/G, Zespół Szkół Technicznych w Mielcu
  
  
  Witold Pilecki był jednym z najwybitniejszych rotmistrzów kawalerii Wojska Polskiego.
  
  W latach młodzieńczych służył w Wojsku Polskim, brał udział w wojnie z bolszewikami(1919-1920r), bitwie warszawskiej(1920r), bitwie w Puszczy Rudnickiej , a także brał czynny udział w wyzwoleniu Wilna.
  Heroiczna postawa Pileckiego podczas kompanii wrześniowej sprawiła, iż został on dowódcą plutonu w szwadronie kawalerii dywizyjnej 19 Dywizji Piechoty Armii ,,Prusy’’.
  Po zakończeniu kampanii wrześniowej Witold Pilecki rozpoczął działalność konspiracyjną w powołanej 9 listopada 1939 roku Tajnej Armii Polskiej, której dowódcą był mjr Jan Włodarkiewicz.
  
  Aresztowania wśród żołnierzy Tajnej Armii Polskiej oraz osadzanie coraz większej liczby skazańców w obozie koncentracyjnym Auschwitz wpłynęły na decyzję Witolda Pileckiego o dobrowolnym wstąpieniu do obozu. Plan ten Pilecki zrealizował 19 września 1940 roku podczas łapanki na Żoliborzu. Jako Tomasz Serafiński, Witold Pilecki dostał się do Auschwitz i otrzymał numer 4859. W roku 1941 awansował do stopnia porucznika.
  
  Odważna działalność Witolda Pileckiego miała na celu zorganizowanie konspiracji wojskowej i zdobycie wiarygodnych danych o zbrodniach popełnianych przez Niemców. Po osiągnięciu zamierzonych celów więźniowie-konspiratorzy zaczęli prowadzić nasłuchy radiowe oraz przygotowywać plan aktywnej samoobrony i ewentualnego buntu na wypadek, gdyby Niemcy postanowili zlikwidować obóz.
  
  Dzięki swojej determinacji i odwadze Pilecki opracował pierwsze sprawozdania o ludobójstwie w Auschwitz, które pomimo grożących mu konsekwencji, ponieważ, gdyby na jaw wyszła jego działalność mogłaby zostać rozstrzelany, przysłał do dowództwa w Warszawie i przez komórę ,,Anna” w Szwecji dalej na Zachód.
  
  Nieustraszony Witold Pilecki w nocy z 26 na 27 kwietnia 1943 roku zdołał uciec z obozu wraz z dwoma współwięźniami, byli to Jan Redzej i Edward Ciesielski. Dzięki wspaniałej kondycji fizycznej i umiejętności radzenia sobie w trudnej sytuacji Pilecki wraz ze swoimi dwoma kompanami przedostał się wzdłuż toru kolejowego aż do Soły, a następnie do Wisły, przez którą przepłynęli znalezioną łódką.
  
  11 listopada 1943 roku po raz kolejny docenione zostały zasługi Pileckiego na płaszczyźnie konspiracyjnej-został on awansowany do stopnia rotmistrza.
  
  W latach 1943-1944 rotmistrz Pilecki służył w oddziale III Kedywu KG Armii Krajowej jako zastępca dowódcy Brygady Informacyjno-Wywiadowczej, brał udział w powstaniu warszawskim. Początkowo walczył jako zwykły strzelec w kompanii ,,Warszawianka”, później zaś jego zdolności zostały dostrzeżone a Pilecki został jednym z dowódców oddziałów zgrupowania Chrobry II w tzw. Reducie Witolda.
  
  Ze względu na pracę w organizacji ,, NIE”, Pilecki nie powinien się włączać czynnie do walk powstańczych lecz jego odwaga i chęć działania przegrały ze zdrowym rozsądkiem.
  Pomimo zakończenia wojny Piecki pozostał w konspiracji. Jako ochotnik wstąpił do II Korpusu Polskiego gen. Władysława Andersa we Włoszech z prośbą o możliwość pełnienia dalszej służby w kraju. Mimo ostrza represji skierowanego przeciwko ruchowi niepodległościowemu, szczególnie żołnierzom Armii Krajowej Pilecki wielokrotnie odmawiał opuszczenia Pilski, sprzeciwiając się nawet nakazom gen. Andersa.
  
  Pilecki został stracony 25 maja 1948 roku broniąc swoich idei.
  
  Nie ulega żadnej wątpliwości ,iż rotmistrz Witold Pilecki jest wzorem postaw bohaterskich i patriotycznych. Całe swoje życie Pilecki poświęcił broniąc honoru Ojczyzny. Pomimo wielu nacisków był nieugięty w walce z wrogiem.
  
  Witold Pilecki jest dumą, symbolem całego pokolenia żołnierzy wyklętych, którzy najpierw broniąc Naród przed fizyczną eksterminacją z rąk hitlerowców, po 1945 roku stanęli do walki z nowym, sowieckim okupantem.
  
  Pilecki to bohater uosabiający uniwersalne cnoty, jak uczciwość, szlachetność, honor i umiłowanie Ojczyzny.
  
  Jako Polka jestem dumna z tego, że w karcie historii Polski zapisała się taka postać jak Witold Pilecki.
  
  Upór, wewnętrzna siła, determinacja, odwaga oraz znakomita strategia działania sprawiły, iż Pilecki zapewnił sobie miejsce w sercach i świadomości wszystkich Europejczyków.
  
  W dzisiejszym świecie fałszywych autorytetów Polska, Europa i Świat powinien pamiętać i rozgłaszać sławę i heroizm czynów prawdziwego bohatera- Witolda Pileckiego.
  
  
  
  
  MICHAŁ TYRPA 2853209 | 08.11.2010 18:26
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• 30 praca konkursowa - tekst Gabrieli Rokoszak

  Gabriela Rokoszak
  kl. IV DG, Technikum Gastronomicznego w Mielcu
  
  
  Mors ultima linea rerum-czyli śmierć kresem ostatnim wszystkiego
  
  ,,Za tych, co leżą teraz na deskach cierpienia z otwartymi oczami na nieludzkiej ziemi.”
  
  Dziś znamy wielu bohaterów polskich, którzy położyli swe życie na szali, odznaczając się bezgranicznym poświęceniem dla ojczyzny, podczas II wojny światowej. Oni wszyscy szli na pewną śmierć. Dali nowe znaczenie patriotyzmowi, wpisując się jednocześnie w historię. Wielu z nich pamiętamy i wspominamy, często roniąc łzę, odtwarzamy ich postacie i przekazujemy świadectwo ich bohaterstwa naszym dzieciom i wnukom. Ale czy wszyscy, mają spichrzowe pomniki? Czy każdy z tych mężnych obywateli Polski jest opisany w książkach i encyklopediach? Czy o wszystkich pozwolono nam pamiętać? Odpowiedź brzmi: nie.
  
  Taką osobą był bohater- rotmistrz Witold Pilecki. Dziś jest on symbolem wszystkich poległych, którzy odznaczyli się niezwykłą odwagą, przypłacając to swoim życiem i zapomnieniem. Próbowano wymazać ich z pamięci, historii i wspomnień. To wszystko tylko dlatego, iż ,, sapere aude” czyli odważyli się być mądrymi.
  Witold Pilecki jest symbolem całego pokolenia żołnierzy wyklętych. Jest to bohater uosabiający uniwersalne cnoty, jak uczciwość, szlachetność, honor, odwaga, męstwo. A takich jak on, było wielu. O takich jak oni winniśmy zachować pamięć i przekazywać światu świadectwo ich bohaterstwa.
  
  Rotmistrz Witold Pilecki już jako młodzieniec odznaczył się niezwykłą odwagą, młodzieńczym zapałem i brawurą. W 1919 roku, Pilecki jako osiemnastoletni chłopak brał udział w wojnie z bolszewikami. Służył w partyzanckim oddziale a w 1920 roku dowodził pod Grodnem. Należał on do pułku ułanów 211 i walczył pod Radzyminem i w Puszczy Rudnickiej. Wziął również udział, w zajmowaniu Wilna. Już wtedy stał się wzorcem obywatela, a za swoje czyny został odznaczony dwukrotnie Krzyżem Walecznych. Przyszło mu żyć w trudnych latach pod okupacją państw zaborczych. Wojenna edukacja, kształtowała jego młodość, sumienie, pamięć. Nie zburzyła jednak świata wartości moralnych.
  
  W sierpniu 1939 został ponownie zmobilizowany. Walczył w kampanii wrześniowej jako dowódca plutonu 19 Dywizji Piechoty. W 41 Dywizji Piechoty, jego losy splotły się z mjr .Janem Włodarkiewiczem. - Witold Pilecki został jego zastępcą.
  
  Na konto ppor. Pileckiego i jego żołnierzy w kampanii wrześniowej zapisano zniszczenie siedmiu niemieckich czołgów i dwóch nieuzbrojonych samolotów. Pilecki i Włodarkiewicz 9 listopada 1939 roku założyli organizację konspiracyjną, pod nazwą Tajna Armia Polska. Mjr . Jan Włodarkiewicz został jej komendantem. W roku 1940 organizacja TAP liczyła ok. 8000 członków i posiadała uzbrojenie wojenne.
  
  W 1940 roku Witold Pilecki przedstawił swój zamiar przedostania się do obozu koncentracyjnego-Auschwitz, w celu zdobycia cennych informacji dla konspiracji. W owym czasie nie wiele wiedziano, co właściwie działo się w obozach. Pilecki miał się tam dostać jako Tomasz Serafiński. 19 września 1940 roku doszło do łapanki, a Witold pod przybraną postacią dostał się do obozu drugim transportem z nocy 21 na 22 września.
  
  W obozie uzyskał numer 4859, stał się zwykłym numerem, głównym konspiratorem w Oświęcimiu. Razem z nim do obozu przybyli: Ksawery Dunikowski, Bronisław Czech oraz Stanisław Dubois. Ich głównym zadaniem, było uzyskanie jak najwięcej informacji o obozie. Pilecki Witold oraz pozostali uczestnicy organizacji, wykazali się niezwykła odwagą, prawdziwą siłą woli i męstwem, by dobrowolnie poświęcić się dla Ojczyzny i Narodu.
  
  Pilecki dokładnie spisywał raporty, wstrząśnięty obozowym życiem. Wszystko to co z zewnątrz wydawało się być normalne i sprawiało wrażenie nie najgorsze, tam za bramą z napisem ,,Arbeit macht frei”, pozory dawały upust faktom. Otóż obóz był piekłem na ziemi. Tam umierali ludzie masowo z głodu, w ciężkich warunkach bytowych, z przepracowania, ale to nie miało znaczenia, gdyż byli tylko numerami. Totalitarny ustrój zamienił ich w machiny tworząc człowieka zlagrowanego. Taki obraz ujrzał Pilecki. Był on więźniem, który doznawał takich samych cierpień jak pozostali. Pokazał jednak światu prawdę, stając się ofiarą złożoną na ołtarzu Ojczyzny. Żył na nieludzkiej ziemi, w świecie brutalnych praw i obyczajów, gdzie nie było miejsca na litość.
  
  Pracował w obozie oświęcimskim w różnych komandach. Chorował wielokrotnie, ale się nie poddał, nie załamał. Jemu przypadła rola duchowego wspierania współtowarzyszy. W ciągu kilku tygodni powstały zalążki konspiracji, potrwało to nieco dłużej niż zakładał Pilecki na początku. Dużo jego energii pochłaniało obozowe życie. Do końca wierzył w więźniów, ale było zbyt wiele powodów dla których musiał się poddać i uciekać. Po pierwsze, zdał sobie sprawę, że "Warszawa" nie ma zamiaru zorganizowania uderzenia na obóz - postanowił więc interweniować osobiście. Po drugie, docierały do niego informacje o zaciskającej się
  wokół konspirantów i niego samego pętli niemieckiej. W 1942 i 1943 Niemcy zgładzili wielu konspiratorów, więc Pilecki musiał uciekać.
  
  25 sierpnia 1943 roku Witold Pilecki znalazł się już w Warszawie, skąd apelował o atak na Oświęcim, jednak bezskutecznie. Wysłano apelację również do Anglii, lecz nie przyniosło to żadnej reakcji ze strony państw zagranicznych. Tworzone z takim trudem podziemie przez Pileckiego w obozie, nagle straciło choćby najmniejszy sens, gdyż do walki o obóz nigdy nie doszło.
  
  Wiosną Witold Pilecki podjął konspirację w konspiracji. Utworzył tajną agencję NIE a 1 sierpnia 1944 o godzinie 17:00 w Warszawie gdy wybuchło Powstanie, Pilecki, mimo, że oficerowie NIE mieli być wyłączeni z walk powstańczych, ochotniczo wstąpił do I batalionu w zgrupowaniu "Chrobry II". W 1. kompanii walczył najpierw jako szeregowy, później jako dowódca. 5 października 1944 wpadł w ręce niemieckie jako jeniec. Po wyzwoleniu wstąpił do II korpusu Andersena, który zatwierdził jego powrót do kraju. Miał zdobywać informacje o sytuacji wewnętrznej. 8 grudnia dotarł do Warszawy gdzie rozpoczął ostatnie półtora roku swej pracy konspiracyjnej, tym razem jednak pod okupacją sowiecką.
  
  Jesienią 1945 roku zorganizował siatkę wywiadowczą i rozpoczął zbieranie informacji wywiadowczych o sytuacji w Polsce, w tym o żołnierzach AK i II korpusu, którzy byli więzieni w obozach NKWD i deportowani przez Sowietów na Sybir. W późniejszym śledztwie wskazał też zorganizowane w Warszawie trzy magazyny broni.
  W 1948 roku został oskarżony o prowadzenie działalności szpiegowskiej na rzecz Andersa i przygotowanie zamachu na Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego, oraz wiele innych zarzutów.
  
  15 maja 1948 roku wielki człowiek, bohater narodowy został skazany na karę śmierci. Dziś wiemy iż kara śmierci była niesprawiedliwością wobec człowieka tak zasłużonego dla Polski. Wyrok został unieważniony w 1990 roku.
  
  Rotmistrz Witold Pilecki był człowiekiem, którego cierpienie było niezawinione. Pozostał on wierny swoim ideałom i przekonaniom. Był człowiekiem czynu, którego jedynym celem, było wyzwolenie uciśnionych ludzi zarówno przez władze sowieckie jak i przez hitlerowców.
  
  Ludzie bywają różni, ale cierpienie ofiar bywa takie samo. O tym należy pamiętać. Tego uczył Pilecki, który do końca swoich dni walczył w obronie Polski-Ojczyzny utraconej.
  
  Witold Pilecki to wzór postaw bohaterskich i patriotycznych dla mnie i dla świata. Był, jest i zawsze będzie ucieleśnieniem najwyższych cnót, i po mimo tego, że na pół wieku zniknął z książek, pozostał największym bohaterem II wojny światowej.
  
  To my, przyszłe pokolenia zadecydujemy o naszych poglądach, wierze, przekonaniach, ponieważ znalazł się człowiek o prawdziwych szczerych intencjach i walczył o wolność we wszystkich swerach życia. I tak jak to powiedział Fiodor Dostojewski:
  
  ,,…że zaś zupełnie bez nadziei żyć nie można, Znalazł rozwiązanie w dobrowolnym, prawie sztucznym męczeństwie.”
  Zapiski z martwego domu, Fiodor Dostojewski
  
  
  
  MICHAŁ TYRPA 2853209 | 08.11.2010 18:35
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• 31 zgłoszenie - praca Moniki Kozioł

  Rotmistrz Witold Pilecki
  wzór postaw bohaterskich i patriotycznych dla mnie, dla Polski, dla Świata.
  
  Monika Kozioł , klasa IV DG Technikum Gastronomicznego w Mielcu
  
  
  Bohater to człowiek, który wykazał się szczególnym męstwem, odwagą poświęceniem dla innych, heroizmem. Bohaterowie nie umierają. Żyją wiecznie w sercach i umysłach tych, którzy podążają ich śladem. Niewątpliwie takim człowiekiem był Rotmistrz Witold Pilecki jeden z największych bohaterów wojennych Polski i całej II Wojny Światowej.
  
  Urodził się w Ołońcu w Karelii, dokąd jego rodzina została przesiedlona przez władze rosyjskie w ramach represji za udział w powstaniu styczniowym. Od 1910 mieszkał i uczył się w Wilnie. Od 1914 należał do zakazanego przez władze rosyjskie harcerstwa (w 1916 założył własną drużynę).W latach 1918-1921 służył w Wojsku Polskim, walczył podczas wojny polsko-bolszewickiej. Jako kawalerzysta brał udział w obronie Grodna. 5 sierpnia 1920 wstąpił do 211 pułku ułanów i w jego szeregach walczył w bitwie warszawskiej, bitwie w Puszczy Rudnickiej i brał udział w wyzwoleniu Wilna. Po wojnie, w 1926 był zdemobilizowany.
  
  W sierpniu 1939 został ponownie zmobilizowany, walczył w kampanii wrześniowej w składzie 19 Dywizji Piechoty Armii Prusy jako dowódca plutonu kawalerii dywizyjnej. Po upadku Polski przedostał się do Warszawy, gdzie stał się jednym z organizatorów powołanej 9 listopada 1939 konspiracyjnej organizacji Tajnej Armii Polskiej pod dowództwem mjra Jana Włodarkiewicza, podporządkowanej później ZWZ Witold Pilecki dał się schwytać w ulicznej łapance w Warszawie, by w ten sposób dostać się do Auschwitz. Było to 19 września 1940 roku. Rotmistrz miał zdobyć wiarygodne informacje na temat zbrodni hitlerowskich, stworzyć konspirację wojskową wśród więźniów i zdobyć informację na temat tworzonych przez Niemców obozów koncentracyjnych. Pilecki wszedł w „ kocioł” podczas łapanki na stołecznym Żoliborzu. Został zatrzymany w kamienicy na ulicy Wojska Polskiego 40. Podając się za Tomasza Serafińskiego ukrywającego się żołnierza polskiego został wywieziony do obozu w Auschwitz. Za drutami znalazł się w nocy z 20 na 21 września. Otrzymał numer 4859.
  
  Rotmistrz zbierał i przekazywał materiały wywiadowcze przez wypuszczanych na wolność więźniów. Przygotował pierwszą tajną notę na temat ludobójstwa w Auschwitz. Zorganizował w Auschwitz Związek Organizacji Wojskowych (ZOW). Więźniowie, głównie byli żołnierze tworzyli tzw. piątki. Każda taka grupa rozbudowywała swoją siatkę konspiracyjną nie wiedząc nic o istnieniu innych "piątek". Był to oryginalny pomysł Pileckiego. Później ZOW był budowany na wzór organizacji wojskowych.
  
  Jego dowódcą został płk Kazimierz Heilman-Rawicz z ZWZ-AK. ZOW - wedle zamysłu Pileckiego - miał przygotować powstanie w obozie. "Serafiński" nie ograniczał się tylko do działalności wywiadowczej i konspiracyjnej. Doprowadził do porozumienia organizacji politycznych działających w Auschwitz. Do symbolicznego spotkania doszło w Wigilię 1941 roku.
  
  Wiosną 1943 roku Niemcy zaczęli rozpracowywać organizacje konspiracyjne w obozie. W ręce oprawców wpadało coraz więcej członków obozowego ruchu oporu. Zapadła decyzja o wywiezieniu "starych" więźniów w głąb Rzeszy. Wtedy Pilecki zdecydował się na ucieczkę. W nocy z 26 na 27 kwietnia 1943 roku zdołał zbiec wraz z dwoma współwięźniami.
  
  Jego plan ataku na obóz nie zyskał aprobaty dowództwa. W 1943-1944 służył w oddziale III Kedywu KG AK (m.in. jako zastępca dowódcy Brygady Informacyjno-Wywiadowczej "Kameleon"-"Jeż"), brał udział w powstaniu warszawskim. Początkowo walczył jako zwykły strzelec w kompanii "Warszawianka", później dowodził jednym z oddziałów zgrupowania Chrobry II, w tzw. Reducie Witolda. W latach 1944-1945 dostał się do niewoli niemieckiej w oflagu VII A w Murnau, następnie w 2 Korpusie Polskim we Włoszech, w październiku 1945, na osobisty rozkaz gen. Władysława Andersa wrócił do Polski by prowadzić w Polsce działalność wywiadowczą na rzecz II Korpusu. Jesienią 1945 zorganizował siatkę wywiadowczą i rozpoczął zbieranie informacji wywiadowczych o sytuacji w Polsce, w tym o żołnierzach AK i II Korpusu, którzy byli więzieni w obozach NKWD i deportowani przez Sowietów na Syberię. W późniejszym śledztwie wskazał też zorganizowane w Warszawie trzy magazyny broni. Prowadził też wywiad w MBP, MON, MSZ.
  
  Ostrze represji skierowano przeciwko ruchowi niepodległościowemu, szczególnie żołnierzom Armii Krajowej. W takiej sytuacji, wierny przysiędze, zaczął organizować swoją siatkę informacyjną. Mieszkał w Warszawie w różnych miejscach. W wolnym czasie gromadził materiały o Oświęcimiu, przygotowywał książkę.
  
  We wrześniu 1946 r. powierzono mu zadanie rozwiązania oddziałów leśnych i pomocy szczególnie narażonym osobom w legalizacji swojej sytuacji lub ucieczce na Zachód. Sam wielokrotnie odmawiał opuszczenia Polski, sprzeciwiając się nawet rozkazowi gen. Andersa. 8 maja 1947 Witold Pilecki został aresztowany w Warszawie. UB natychmiast aresztowało kolejne 23 osoby. Pilecki trafił do pawilonu X więzienia mokotowskiego przy ul. Rakowieckiej. Śledztwo w jego sprawie prowadził cieszący się sławą okrutnika i kata płk. Różański. Według relacji kilku więźniów, Pilecki miał zdarte paznokcie, nie mógł utrzymać prosto głowy, skłaniał się chodząc. Jednak to go nie złamało. Był silny. Nikogo nie wydał, do końca zachował honor oficera Wojska Polskiego. 3 marca 1948 r. przed Sądem Wojskowym w Warszawie rozpoczął się proces tzw. „Grupy Witolda”. Rotmistrza Pileckiego oskarżono o m.in. prowadzenie działalności szpiegowskiej na rzecz Andersa, przygotowywanie zamachu na dygnitarzy MBP oraz nielegalne posiadanie broni. Składowi sędziowskiemu przewodniczył ppłk. Jan Hryckowian, a oskarżał prokurator wojskowy Czesław Łapiński. Proces miał charakter pokazowy. 15 maja 1948 roku rotmistrz Witold Pilecki został skazany na karę śmierci. Po wysłuchaniu wyroku Pilecki powiedział: „a więcej nikogo nie wzięli. Ja już żyć nie mogę, mnie wykończono. Bo Oświęcim to była igraszka”. Pilecki oraz jego małżonka Maria wystąpili o łaskę do „prezydenta” Bolesława Bieruta, agenta NKWD. Bierut z aktu łaski nie skorzystał. O odmowę poprosił go ówczesny premier Józef Cyrankiewicz. Prawdopodobnie bał się, że Pilecki ujawni prawdę o jego działalności w obozie, gdzie Cyrankiewicz miał być konfidentem donoszącym na współwięźniów.
  
  Prawda mogła zaszkodzić wizerunkowi Cyrankiewicza, z którego powojenna propaganda uczyniła głównego organizatora i bohatera konspiracji w KL Auschwitz. Do swojego współwięźnia, ks. Czajkowskiego, Pilecki powiedział, że: „jeżeli Cyrankiewicz dowie się o moim [tu] pobycie – będę zgładzony”.
  
  Jak się później okazało, od października 1956 ten wieloletni premier PRL blokował wszystkie wysiłki córki Pileckiego, Zofii, walczącej o rehabilitację ojca.
  
  Stan ten utrzymywał się jeszcze długo po śmierci Cyrankiewicza, do roku 1990. Wieczorem 25 maja 1948 r. w starej kotłowni więzienia mokotowskiego wykonano wyrok śmierci na Rotmistrzu Witoldzie Pileckim, strzałem w tył głowy. Miejsce pochówku Rotmistrza do dziś pozostaje nieznane. Prawdopodobnie zwłoki zakopano na wysypisku śmieci pod murem Cmentarza Powązkowskiego (kwatera Ł – łączka, miejsce pochówku wielu ofiar mordów sądowych czasów stalinowskich). Do końca PRL informacje o losach i dokonaniach Witolda Pileckiego podlegały najostrzejszej cenzurze, porównywalnej ze sprawą Katynia. Wyrok w sprawie Witolda Pileckiego anulowano dopiero 1 października 1990 roku. 30 lipca 2006 roku Prezydent RP Lech Kaczyński odznaczył pośmiertnie rtm. Witolda Pileckiego Orderem Orła Białego. 7 maja 2008 r. Senat RP przyjął uchwałę w sprawie przywrócenia pamięci zbiorowej Polaków bohaterskiej postaci rotmistrza Witolda Pileckiego.
  
  Z treści uchwały wynika jednoznacznie, że Witold Pilecki „[…] jest godnym naśladowania wzorem Polaka”, a jego ścieżka życiowa stawia rotmistrza „[…] wśród najodważniejszych ludzi na świecie i powinna stać się dla Europy i świata wzorem bohaterstwa oraz symbolem oporu przeciw systemom totalitarnym” „[…] pamięć o nim powinna być jednym z elementów budujących zbiorową tożsamość Polaków”. Ponieważ „[…] całe życie Witolda Pileckiego jest wzorem, jak żyć i jak – jeśli trzeba – umierać za Ojczyznę”.
  
  W tysiącletniej historii naszego Narodu jest wielu autentycznych bohaterów, którzy poświęceniem dla dobra Ojczyzny i bliźnich, a także bezgraniczną odwagą, dali wyraz najwyższego człowieczeństwa.
  Wielu z nich doczekało się spiżowego pomnika, na trwałe wpisując się w tożsamość Polaków. Są jednak i tacy, których z historii próbowano wymazać, a pamięć o nich karać więzieniem.
  
  Osobą symbolem tych tragicznych bohaterów jest rotmistrz Witold Pilecki – najodważniejszy żołnierz II wojny światowej.
  
  Postawa Witolda Pileckiego powinna być wzorem do naśladowania dla młodego pokolenia, szczególnie w tych trudnych czasach, kiedy nie ma miejsca na patriotyzm, poszanowanie Ojczyzny. Nie zdajemy sobie często sprawy z tego iż to, że cieszymy się wolnością i niepodległym państwem zawdzięczamy tak wielu ludziom często nie docenionym. Tacy ludzie jak Witold Pilecki powinni zostać zawsze w pamięci i w naszym sercu. Dzięki odwadze, heroizmowi, waleczności, męstwu, śmiałości, zdecydowaniu pozostał wierny do końca swoim ideałom.
  
  
  
  MICHAŁ TYRPA 2853209 | 08.11.2010 18:45
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• 32 praca konkursowa - autostwa Katarzyny Mazgaj

  „Rotmistrz Witold jako wzór postaw bohaterskich i patriotycznych.”
  
  Katarzyna Mazgaj, klasa IV d Technikum Gastronomicznego w Mielcu
  
  
  W historii naszego Narodu są ludzie, którzy zasłużyli swoim życiem i postępowaniem na miano prawdziwych bohaterów. Poświęceniem dla dobra Ojczyzny, bliźnich, a także odwagą, dali wyraz najwyższego człowieczeństwa. Wielu z nich doczekało się pomnika, ich czyny zapisały się w pamięci Polaków. Są jednak i tacy, o których zapomniano, których z historii próbowano wymazać! Osobą taką, tragicznym bohaterem był rotmistrz Witold Pilecki- najodważniejszy żołnierz drugiej wojny światowej.
  
  Urodził się 13 maja 1901 roku. Miał czworo rodzeństwa. W 1910 roku Witold wraz z matką i rodzeństwem zamieszkał w Wilnie, gdzie rozpoczął naukę w szkole handlowej –tzw. Gimnazjum komercyjnym. W 1914 roku wybuchła wojna, Wilno zostało zagrożone okupacją niemiecką. Rotmistrz przeniósł się do babci i uczył się w Orle. Jesienią 1918 roku Pilecki powrócił do Wilna by kontynuować przerwaną naukę tym razem w gimnazjum im. Joachima Lelewela. Na wieść o wycofywaniu się Niemców z miasta i zbliżaniu się wojsk bolszewickich, przystąpiono do organizowania oddziałów samoobrony pod komendą gen. Władysława Wejtki. W skład tych oddziałów weszła grupa starszych harcerzy, w której był Witold. Wojska bolszewickie były jednak o wiele silniejsze i zmusiły obrońców do opuszczenia Wilna. Do jesieni 1919 r. młody Pilecki walczył w oddziale ułanów, a po ustabilizowaniu się frontu wrócił do nauki w wileńskim gimnazjum. Na wieść o polsko-bolszewickiej wojnie w lipcu 1920 r. ponownie wstąpił w szeregi wojska polskiego. W sierpniu 1920 r. walczył na przedmieściu Warszawy, a później został skierowany do oddziałów gen. Lucjana Żeligowskiego. Na początku 1921 r. został zwolniony z wojska, kontynuował naukę w gimnazjum i działał w harcerstwie. Po zdaniu matury, rozpoczął studia na Uniwersytecie im. Stefana Batorego jako nadzwyczajny słuchacz Wydziału Sztuk Pięknych, po krótkim czasie naukę przerwał i podjął pracę zarobkową. W 1931 r. ożenił się z nauczycielką Marią Ostrowską, urodził się im syn a następnie córka. Jako obywatel ziemski działał na rzecz innych, starając się przyciągnąć do pracy społecznej swoich przyjaciół i sąsiadów. Założył kółko rolnicze i mleczarnię. Zajmował się także opieką społeczną. Oprócz wielu zajęć znajdował czas na pisanie wierszy i malowanie. W 1925 r. Witold odbył praktykę w 26 pułku Ułanów Wielkopolskich. W 1934 r. był podporucznikiem rezerwy a cztery lata później otrzymał za swoją pracę społeczną i zaangażowanie społeczne Srebrny Krzyż Zasługi.
  
  Walczył podczas kampanii wrześniowej w 1939 r., a następnie w strukturach Polskiego Państwa Podziemnego. Dywizja została rozbita, żołnierze wśród których był Witold Pilecki, wrócili do kraju, by prowadzić podziemną walkę z okupantem. Rodzina Witolda-żona z dziećmi mieszkająca w Sukurczach , po 17 września znalazła się pod okupacją sowiecką. Maria Pilecka wraz z dziećmi, obawiając się aresztu i wywózki za Syberię przez NKWD, ukrywała się wśród miejscowej ludności. Dopiero w kwietniu udało jej się przekroczyć granicę sowiecko-niemiecką i dotrzeć do rodziców. Dopiero tutaj dowiedziała się że jej mąż żyje i mieszka w Warszawie. Witold zaś po dotarciu do okupowanej stolicy utworzył wraz z żołnierzami Tajną Armię Polską. Z wielkim zaangażowaniem włączył się w jej pracę pełnił rolę inspektora organizacyjnego, szefa Sztabu Głównego, szefa zaopatrzeni i służb specjalnych. Pomimo tylu różnych zajęć, zawsze starał się znaleźć czas dla swoich najbliższych. Z żoną kontaktował się często, z dziećmi rzadziej; wspólnie udało im się spędzić zaledwie kilka dni. W 1940 r. wykonując misję Związku Walki Zbrojnej, dobrowolnie poddał się aresztowaniu i wywózce do Auschwitz, by tam zdobyć informacje o obozie, oraz zorganizować konspirację niepodległościową. Obozowe przeżycia nie tylko nie załamały Pileckiego psychicznie, ale jakby dodatkowo mobilizowały do walki i do działania. Celem, jaki postawił wtedy przed sobą było połączenie grup konspiracyjnych w Auschwitz i przygotowanie do powstania. Rozpoczął tworzenie tajnej siatki pod nazwą Związek Organizacji Wojskowej. Zadaniem jej było przede wszystkim podtrzymywać na duchu więźniów, przekazywanie im wiadomości z zewnątrz, potajemne zdobywanie odzieży i żywności.
  Na skutek zagrożenia dekonspiracją podjął decyzję o ucieczce, którą udało mu się szczęśliwie przeprowadzić. W 1944 r. walczył w Powstaniu Warszawskim w Zgrupowaniu Chrobry II. Od 1945 r. walczył w II Korpusie Wojska Polskiego we Włoszech, decyzją gen. Władysława Andersa powrócił do komunistycznej Polski. W 1947 r. Witold Pilecki został aresztowany i osadzony w Areszcie Śledczym w Warszawie i poddany okrutnemu śledztwu.
  
  Został skazany przez władze Polski Ludowej na karę śmierci, 25 maja 1948 r. rozstrzelano Pileckiego, a ciało potajemnie pogrzebano. Dopiero we wrześniu 1990 r. Sąd Najwyższy uniewinnił go, ukazał niesprawiedliwy charakter wydanych wyroków, uwypuklił patriotyczną postawę skazanego. Witold Pilecki pozostawił żonę, córkę i syna.
  
  Pisząc o życiu Witolda Pileckiego, przedstawiając jego biografię, chcę z wielkim szacunkiem wspomnieć o tym jakże ważnym dla Polski bohaterze.
  
  Rotmistrz Witold Pilecki był człowiekiem honoru, żołnierzem, który całe swoje życie poświęcił walce o wolność.
  
  Jako gorący patriota, nie zapominał też o rodzinie. Był dobrym mężem i kochającym ojcem. Rzadko bywał w domu. Natomiast jeśli się pojawiał, to otaczał bliskich całą swoją miłością. Szczególnie miłował córkę Zofię. Był też człowiekiem, który nigdy nikogo nie skrzywdził. Nigdy o nikim nie powiedział nic złego, w sytuacjach kontrowersyjnych zawsze winę brał na siebie.
  
  Rotmistrz Pilecki był człowiekiem, którego ścisłe kierownictwo obozowej konspiracji obdarzyło bezgranicznym zaufaniem. Jako dowódca i założyciel konspiracji wojskowej w Auschwitz, był człowiekiem niezwykle wymagającym, stanowczym, ale też bardzo sprawiedliwym. Rotmistrz zawsze stawiał przed sobą właściwie nierealne do wykonania zadania. Miał też w sobie umiejętność błyskawicznego podejmowania decyzji; znakomity organizator. Zarówno jego żołnierze, jak i zwierzchnicy podkreślali, że był wspaniałym dowódcą. Miał wszelkie predyspozycje, aby osiągnąć najwyższe stanowiska.
  
  Po wojnie wrócił do kraju, aby dalej walczyć z komunistyczną władzą o wolność swego kraju, pomimo że doskonale zdawał sobie sprawę, czym taki powrót może się dla niego skończyć. Przecież mógł pozostać w Anglii, ściągnąć tam rodzinę i żyć w spokoju do końca swoich dni. Jednak on zgodnie ze swoim przekonaniem podjął się kolejnej niebezpiecznej misji – rozwiązania wszelkich konspiracyjnych struktur AK w kraju będącym pod uciskiem komunistycznych władz radzieckich. Po powrocie do Polski nadal działał w osamotnieniu. Witold Pilecki nie wyobrażał sobie życia w zniewolonej Ojczyźnie. Do końca wierzył, że może coś zmienić.
  Rotmistrz Pilecki to bohater uosabiający uniwersalne cnoty, jak uczciwość, szlachetność, honor, odwaga i umiłowanie Ojczyzny. Szczególnie dziś, Polska i Europa powinny przypomnieć sobie o prawdziwym bohaterze. Pamiętajmy o naszym Rodaku, który walczył dla dobra naszego kraju! Niech na zawsze zostanie w naszej pamięci wyobrażony widok cierpiącego, ledwo słaniającego się na nogach, ciężko okaleczonego i skatowanego bohatera, Witolda! To on znosił okrutne tortury walcząc za Ojczyznę, aby nam- Polakom żyło się lepiej. Znosił wszelkie cierpienia, narażał życie własne i swojej rodziny. Nawet nie miał czasu dla swoich dzieci, dla żony, która nie czuła jego obecności lecz zapewne miała poczucie że robi to między innymi dla jej dobra. Pomimo tortur i wszelkich przeciwności, do końca zachował bohaterską-żołnierską postawę. Pozostał na zawsze wierny dewizie: Bóg , Honor, Ojczyzna.
  Jakże wypadało by nam się odpłacić za dobre serce, waleczność i obronę naszego kraju ? Rotmistrz Witold Pilecki zasłużył na chwałę, którą na pewno zapamiętamy na zawsze! Drodzy rodacy, głośmy jego wspaniałe czyny światu !
  
  W lipcu 2006 r. Prezydent RP Lech Kaczyński w uznaniu zasług Witolda Pileckiego i jego oddania sprawom ojczyzny odznaczył go pośmiertnie Orderem Orła Białego. Niech to będzie wyraz wdzięczności za poświęcenie, walkę i jego bohaterskie życie. Rotmistrz jest godnym naśladowania wzorem Polaka a jego ścieżka życiowa stawia go wśród najodważniejszych ludzi na świecie. Powinna stać się dla Europy i świata wzorem bohaterstwa oraz symbolem oporu przeciw systemom totalitarnym.
  
  Jako młoda osoba, osobiście uważam że młode pokolenie zbyt mało wie o Witoldzie Pileckim. Jaki z tego wniosek ? Pamięć o nim powinna być jednym z elementów budujących zbiorową tożsamość Polaków. Ponieważ całe życie Pileckiego jest wzorem, jak żyć i jak – jeśli trzeba – umierać za Ojczyznę.
  
  Drodzy Polacy! Pamiętajmy o jakże wielkich czynach Witolda Pileckiego. Niech jego postępowanie będzie dla nas autorytetem, wskazówką i drogowskazem!
  
  25 maja każdy z nas powinien wspomnieć Witolda Pileckiego i podziękować rotmistrzowi za wspaniałą lekcję patriotyzmu, honoru, odwagi oraz niezłomności, jakiej ten udzielił nam, ponosząc za to największą ofiarę. Chwała bohaterowi!
  
  Na koniec pozwolę sobie przytoczyć słowa samego bohatera, które napisał na ścianie swojej celi: " Starałem się tak żyć, abym w godzinie śmierci mógł się raczej cieszyć niż lękać ". To hasło powinno być wzorem dla wszystkich ludzi. Cześć Jego pamięci!
  
  
  
  
  MICHAŁ TYRPA 2853209 | 08.11.2010 18:52
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• 33 zgłoszenie konkursowe, jego autorem jest Prometeusz Frank

  Prometeusz Frank
  Uczeń Technikum Informatycznego ZSOiE Lubsko
  
  
  Rotmistrz Witold Pilecki – dla mnie, dla Polski dla świata
  
  
  
  II Wojna Światowa - zbrodnie dokonywane na dziesiątkach tysięcy bezbronnych. Wśród nich obozy zagłady, biała plama w świadomości narodów/świata. Czy wśród tysięcy żołnierzy znalazłby się jeden na tyle odważny, by podjąć się zadania opowiedzenia o nich? Na tyle pewny swoich umiejętności, na tyle szalony, by zaryzykować swoje życie? Znalazł się jeden - Rotmistrz Witold Pilecki, któremu my, Polacy, a razem z nami cały Świat, zawdzięczamy wiedzę o obozach zagłady. Pilecki opracował plan przedostania się do obozu, a jego poświęcenie, jego postawa, miłość do ojczyzny, niesamowita odwaga oraz spryt, uznać należy za wzór do naśladowania. Pilecki, weteran wojny polsko-bolszewickiej, uczestniczył po wojnie polsko-bolszewickiej, w wojnie obronnej 1939r. Pilecki walczył w niej jako dowódca plutonu w szwadronie kawalerii dywizyjnej 19 Dywizji Piechoty Armii "Prusy", a następnie w 41 Dywizji Piechoty na przedmościu rumuńskim. Pod jego dowództwem w trakcie prowadzonych walk ułani zniszczyli 7 niemieckich czołgów oraz 3 samoloty. W końcu rozwiązał jednak swoją kompanię, która podczas końcowych walk zamieniła się w oddział partyzanckim. W 1940 przekazał przełożonym samodzielnie opracowany plan przedostania się do obozu zagłady w Oświęcimiu.
  
  19 września 1940 roku Pilecki dostał się w sam środek „łapanki” z oryginalnymi dokumentami Tomasza Serafińskiego -który był porucznikiem podczas walk o Warszawę, ale po kapitulacji opuścił swoje konspiracyjne mieszkanie pozostawiając dokumenty które odnalazł Witold Pilecki - i zgodnie z planem został zesłany do Auschwitz. Od chwili dotarcia do obozu „Serafiński”, miał możliwość przekonać się jak wygląda życie w obozie zagłady.
  
  Od samego początku, od chwili przyjazdu do obozu, SS-mani starali się łamać psychikę więźniów, bijąc ich lub zmuszając do przebiegania pod ostrzałem karabinów maszynowych (pretekstem karania więźniów mogło być niewinne spojrzenie lub potknięcie przy wykonywaniu ćwiczeń gimnastycznych). Witold Pilecki na początku swej obecności w obozie stał się sztubowym (Stubendienst), ale szybko utracił swoje stanowisko – Alojzy, blokowy zwany 'Krwawym', uznał że metody które stosował sztubowy były nieodpowiednie (Witold był wielokrotnie upominany, w związku z delikatnością jego metod). Według Alojzego ideałem sztubowego jest osoba która wie do czego służy drewniana ciężka pałka, którą nosiła taka osoba. Sam obóz, zraportami Pileckiego miał jeden cel - wymordowanie Polaków, a w szczególności polskiej inteligencji. Jedną z metod była gimnastyka, zwana „kołem śmierci”. Pilecki tak opisał ją w swoim raporcie: „Od godziny 6.00 rano, nieraz przez kilka godzin staliśmy i marzliśmy okropnie. Bez czapek i skarpetek, w cienkich drelichach, w tym podgórskim klimacie jesienią 1940 roku, rano prawie zawsze we mgle, trzęśliśmy się z zimna. Granatowiały nogi i ręce wystające często z przykrótkich nogawek i rękawów. Nie ruszano nas. Musieliśmy stać i marznąć. Wykańczanie uskuteczniał chłód.” po tym „zabiegu” przeprowadzano gimnastykę, która dla inteligencji była wprost nie wykonywalna, ze względu na sprawność fizyczną, jak i na jej wymagania (robienie tzw. „żabek” wkoło ogromnego placu apelowego”), żołnierze często przechodzili śmiejąc się z stojących komentując ich „und das Leben fligt” (co znaczy „i życie ucieka”), podczas wykonywania gimnastyk każdy błąd i słabość równała się karze bicia. Na przetrzymywanych sprawdzano działanie tzw. gazu pruskiego. Test przeprowadzono m.in. na ok. tysiącu bolszewickich żołnierzy, których wprowadzano do bloku krematorium, zamykano, a następnie spuszczano bańki z gazem. Jeszcze żywych spalano w piecu... Rotmistrz w obozie zaczął organizować obozowy ruch oporu, który opierał się na systemie niezależnych/autonomicznych piątek. Tak przedstawiał/relacjonował ten system Pilecki: „Każda z tych "piątek" nie wiedziała nic o "piątkach" innych i sądząc, że jest jedynym szczytem Organizacji, rozwijała się samodzielnie, rozgałęziając się tak daleko, jak ją sumą energii i zdolności jej członków plus zdolności kolegów stojących na szczeblach niższych, a przez "piątkę" stale dobudowywanych, naprzód wypychały.” Całość organizacji była podobna do wojskowej, podziały na bataliony zależał od umiejscowienia osób w bloku, aby zapobiec chaosowi, podczas ewentualnego desantu z zrzutem broni, oraz by łatwiej było opanować obóz. W czasie wojny miała miejsce kontrola Obozu Auschwitz, przed którą wymordowano młodzież w wieku szkolnym, aby nikt nie zwrócił na to uwagi że w obozie przetrzymuje się tak młode osoby. Podczas pobytu w Auschwitz Pileckiego miała miejsce spektakularna ucieczka Eugeniusza Bendera, Kazimierza Piechowskiego oraz porucznika Stanisława Jastera, którzy w przebraniach SS-manów, uzbrojeni opuścili obóz wozem komendanta obozu Rudolfa Hoessa. Sam Pilecki uciekł w nocy z 26 na 27 kwietnia 1943 r. wraz z dwoma współwięźniami - byli to: Jan Redzej i Edward Ciesielski. Po ucieczce Pilecki spotkał prawdziwego Tomasza Serafińskiego, który skontaktował go z oddziałem AK (został także ojcem chrzestnym córki Serafińskiego). Pilecki przedstawił plan odbicia więźniów Auschwitz, ale plan został odrzucony ze względu na zbyt małe siły lokalne oraz przeważające siły wroga (mowa tu o 6,5 tys. nazistów). 11 listopada 1943 został awansowany do stopnia rotmistrza.
  
  Wiersz Zbigniewa Herberta popiera postawę Rotmistrza Pileckiego, piszę o nie uległości w stosunku do zaborców, wrogów. O tym że trzeba walczyć choćby miało nas to kosztować życie, iść z podniesioną głową wśród tych co dawno już ją opuścili. Pilecki jest postacią którą młodzież zawsze powinna naśladować.
  
  „ocalałeś nie po to aby żyć
  masz mało czasu trzeba dać świadectwo
  bądź odważny gdy rozum zawodzi bądź odważny
  w ostatecznym rozrachunku jedynie to się liczy (...)„
  
  
  
  MICHAŁ TYRPA 2853209 | 08.11.2010 18:58
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• 34 praca konkursowa - wspomnienie Zofii Sumczyńskiej

  Zofia Sumczyńska - artysta plastyk ze Starogardu Gdańskiego
  
  
  Łzy matki
  
  Byłam jeszcze dzieckiem i nie do końca zdawałam sobie sprawę, jak ciężkie może być życie. Jako najmłodsza z licznego rodzeństwa dużo czasu spędzałam z Mamą. Mama była bardzo pogodną osobą, często się śmiała i lubiła żartować. Lubiła też opowiadać. A w swoich opowieściach często wracała do czasów swojej młodości; do ukochanego miasta Wilna i do Niestaniszek, gdzie jej rodzice mieli majątek ziemski. Roztaczała przede mną obraz wspaniałej, nieistniejącej już, baśniowej krainy, którą określała w dwóch słowach: „Przed Wojną”.
  
  Uwielbiałam słuchać matczynych opowieści. Pretekstem do ucieczki w inne, lepsze czasy, był swoisty rytuał oglądania pamiątek; zakurzonych, nadgryzionych zębem czasu okruchów pamięci. Sypialnia rodziców była miejscem magicznym, gdzie w zakamarkach szafy i komody ukryte były najwspanialsze skarby: stare zdjęcia, pocztówki, pożółkłe listy i przeróżne bibeloty. Zdjęcia chociaż czarno-białe, miały swój niepowtarzalny klimat i pokazywały pięknych ludzi.
  
  Pewnego dnia dostąpiłam zaszczytu poznania mrocznej tajemnicy, co z pewnością przyczyniło się do zrujnowania moich dziecięcych wyobrażeń o idealnym świecie. Pomagałam Mamie w wiosennych porządkach, a promyki majowego słońca rozświetlały sypialnię rodziców. Stare, przedwojenne zdjęcia układałyśmy w pudełka po bombonierkach. Siedziałyśmy na krawędzi małżeńskiego łoża, na którym też - między nami - leżała sterta fotografii. Mama co jakiś czas wyłuskiwała jedną z nich, by snuć swoją opowieść o ludziach z dawnych lat.
  
  Wtedy po raz pierwszy usłyszałam o Witoldzie Pileckim - kuzynie mojej Mamy.
  - Zobacz Zosiu! To jestem ja! - zawołała z radością chwytając zdjęcie na którym ujrzałam małą dziewczynkę.
  - Jaka ładna! Tylko czemu na tym zdjęciu jesteś taka smutna, mamusiu?- zapytałam zatroskana.
  - Byłam wtedy chora... Na szkarlatynę - odpowiedziała Mama i nie wypuszczając zdjęcia z rąk raptem zamyśliła się i spoważniała. - Wiesz kochanie. Tak się składa, że dzisiaj jest dwudziesta piąta rocznica śmierci mojego kuzyna Witka Pileckiego.
  - Tak mamusiu...?
  - Tak, kochanie. Został skazany na karę śmierci. - Głos Mamy zadrżał, a z jej oczu popłynęły łzy.
  - Mamo, a co on takiego zrobił? Co to za kuzyn?
  - Był to syn siostry mojego ojca, cioci Ludwiki Osiecimskiej. Co zrobił...? - Mama zawahała się, jakby rozważając, czy może mi o tym opowiedzieć. - Był niewygodny dla naszej władzy... Komunistycznej. Wiesz... Nawet urządzono mu proces pokazowy. Było o tym wtedy bardzo głośno. W gazetach i wszędzie... Straszne rzeczy pisali o Witku. To była wielka niesprawiedliwość. I po dziś dzień nie wiadomo, gdzie został pochowany...
  
  Wtedy jeszcze nie wszystko rozumiałam. „Co się stało? Dlaczego to wszystko?” - Nie rozumiałam, ale widząc łzy mamy czułam, że to jakiś koszmar. Mama nie chciała, a może nie potrafiła mi wyjaśniać. Wtedy nie wolno było mówić otwarcie o rzeczach niewygodnych dla socjalistycznej władzy.
  
  Mama trzymając cały czas swoje zdjęcie w ręku opowiadała dalej
  - Pamiętam jak by to było wczoraj - powiedziała ocierając łzy chusteczką. - To zdjęcie przypomina mi Witka. Mieszkaliśmy wtedy w Wilnie. Chorowałam, a Witek zaglądał do nas często i pytał: „ A pańeńka Zosieńka już zdrowiusieńka?”i widząc moją smutną, schorowaną minę narysował śliczny obrazek z misiem. Pięknie rysował. Miał talent. Studiował wtedy na Uniwersytecie Wileńskim na Wydziale Sztuk Pięknych.
  - Mamusiu jaki on był? - zapytałam cichutko.
  - Był o siedemnaście lat starszy ode mnie. Bardzo mi imponował. Podobny był do mojego ojca. Przystojny i miał w sobie tyle radości... I życia... I taki miły uśmiech. To był wyjątkowo szlachetny człowiek... Wyjątkowo...
  
  Znowu zobaczyłam łzy w Mamy oczach.
  
  Mijały lata. Rosłam, uczyłam się i dojrzewałam. I wiele się działo w moim kraju. Aż pewnego sierpniowego dnia cała Polska poczuła powiew nadziei i wolności. Zaczęto głośno mówić o rzeczach, o których przedtem nikt nie wiedział. Było pięknie, chociaż sklepowe półki świeciły pustkami, a sprzedawczynie smętnie spoglądały na klientów. Zaczęłam poznawać prawdę; o życiu i o najnowszej historii naszego kraju. Prawie codziennie odkrywałam coś nowego.
  
  Któregoś wieczoru ślęcząc do późna nad szkolnymi książkami, słuchałam radia. Z głośnika delikatnie wyciekały dźwięki - nieistotny szum był tylko tłem dla mojej nauki. Raptem przerwałam wkuwanie biologii. Do moich uszu dotarły dwa słowa: „Witold Pilecki”.
  
  Słuchałam audycji z mocno bijącym sercem. Mówiono o kuzynie mojej Mamy; o Witku, o wielkim bohaterze, jednym z największych bohaterów XX wieku. Dowiedziałam się prawdy, a prawda mnie poraziła... Poczułam jeszcze większą odrazę do systemu, który zniewalał i upadlał, który z wielkiego bohatera zrobił złoczyńcę i najgorszego przestępcę.
  
  Wkrótce znowu ów system pokazał swoje zęby i zimową porą wyprowadził wojsko przeciw Narodowi. Na ulicach z armatek wodnych oblewano modlące się staruszki, pałowano młodych ludzi. Gazem łzawiącym próbowano zdławić marzenia o wolności. Modliliśmy się w kościołach - „Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie”. Już nie byłam dzieckiem i z uchem przyciśniętym do zagłuszanego radia łowiłam okruchy Prawdy.
  
  Zima była długa i mroźna. Ale w końcu przeminęła, a po rozpuszczonym śniegu pozostały brudy. Nastała wolność.
  
  Wolność..?
  
  Dziki kapitalizm. Szalony pęd. Wyścig szczurów..
  Po ulicach chodzą młodzi yuppies ze słuchawką wetkniętą w ucho i mówią sami do siebie. Jak roboty.
  
  I raptem stało się bardzo patriotycznie, ktoś przypomniał sobie, że Powstańcy Warszawy przelewali krew za polskość, za Ojczyznę; ktoś jeszcze zdążył odznaczyć i docenić. Ostatnia szansa, by choć niektórym uścisnąć już tylko drżącą, pomarszczoną ze starości dłoń; podziękować i przeprosić, że tak długo czekali. Rozpoczęły się próby odświeżenia nic już nie znaczących pojęć - patriotyzm, naród, ojczyzna, polskość.
  
  Wciąż jednak pozostaje smutna refleksja, że nawet ludzie z elit, najlepsi z najlepszych, wybrani przez naród, eurodeputowani - nie potrafili stanąć murem za Polską sprawą, za sprawą Rotmistrza. Bóg, Honor, Ojczyzna - ideały za które zginął Witold Pilecki, ochotnik do Auschwitz, wciąż mało znaczą, a bohater nadal jest mało znany. Wciąż pokutuje nad nami widmo komunizmu, czasów zakłamania i zacierania faktów historycznych. Gdyby takiej miary człowiek pojawił się w normalnym kraju, dawno już cały świat wiedziałby, kto to Rotmistrz Pilecki.
  
  
  Często oglądam telewizję nocą. Jedynie wtedy można natrafić na jakiś ciekawy, historyczny program. Bawię się pilotem i skaczę po kanałach. Wybór jest, bo i programów dużo. Ale co z tego, kiedy nie ma nic godnego uwagi. Przeskakuję na TVP Polonia - tam czasami jest szansa, że trafi się na coś ciekawego. I o dziwo pewnego dnia trafiłam - jest Pilecki! Tytuł: „Obywatel ziemski”. Poznaję nieznaną mi dotąd historię swojej rodziny. W taki oto sposób dowiedziałam się także, że Witek miał dzieci - Zosię i Andrzeja.
  
  Miedziano-kasztanowe włosy Zosi są takie jak moje. Imiona także mamy takie same. Jesteśmy rodziną, chociaż ona i Andrzej prawdopodobnie nic nie wiedzą o moim istnieniu, nie wiedzą także, że mają tyle kuzynek i kuzynów.
  
  Po moich policzkach spływają łzy. To łzy nie tylko moje, ale także mojej Mamy. Teraz - kiedy oglądam stare zdjęcia - ja płaczę. Za nas obie.
  
  
  
  
  MICHAŁ TYRPA 2853209 | 08.11.2010 19:42
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• 35 praca konkursowa - esej Marty Ptasińskiej

  Marta Ptasińska
  16 lat, uczennica XXVI LO w Łodzi
  
  
  „Rotmistrz Witold Pilecki – dla mnie, dla Polski, dla świata”
  
  
  Niedawno temu usłyszałam o człowieku, który był bardzo odważny. Żył w czasach wojennych. Od młodzieńczych lat walczył o dobre imię swojej ojczyzny, o jej wolność. Brał udział w obu wojnach światowych oraz w wielu bitwach. Z własnej woli trafił do obozu w Auschwitz.
  
  Kiedy chwilkę nad tym pomyślałam nie mogłam uwierzyć, że jakiś człowiek świadomie i zaplanowanie przekroczył bramę piekła, jakim był niemiecki obóz koncentracyjny. „Znalazłem w sobie radość wynikającą ze świadomości, że chcę walczyć”. Dziwnie pozytywne podejście postaci wzbudza moje zainteresowanie. Niesamowicie zaciekawiona, zaczęłam doszukiwać się faktów.
  
  Witold Pilecki był rotmistrzem kawalerii Wojska Polskiego, współzałożycielem Tajnej Armii Polskiej, żołnierzem Armii Krajowej, więźniem i organizatorem ruchu oporu w Auschwitz-Birkenau. Studiował na Wydziale Rolnym i Wydziale Sztuk Pięknych. Był uzdolniony plastycznie, malował obrazy. Był człowiekiem mądrym a przede wszystkim oddanym Ojczyźnie. Brał czynny udział w wojnie polsko-bolszewickiej, służył w Wojsku Polskim. Podczas II wojny światowej walczył jako dowódca w kampanii wrześniowej. Był jednym z organizatorów konspiracyjnej organizacji Tajnej Armii Polskiej. W tych czasach Pilecki zdecydował się na stworzenie ruchu oporu w Auschwitz. Kiedy się tam przedostał pomagał więźniom, spisywał sprawozdania na temat ludobójstwa, planował ucieczki. Po trzech latach Pilecki uciekł z obozu. Walczył w Powstaniu Warszawskim.
  
  Witold Pilecki został nagrodzony wieloma odznaczeniami. Jego zasługi dla kraju są ogromne. Jednak został potraktowany jak kryminalista i skazany na śmierć. Jego żywot zakończył strzał w tył głowy. Jego ciało nie zostało pogrzebane z szacunkiem, do dziś nie wiadomo gdzie znajdują się zwłoki. W 1990 roku anulowano wyrok Pileckiego co oczyściło dobre imię bohatera. Witold Pilecki pośmiertnie został honorowym obywatelem miasta stołecznego Warszawa.
  
  Uważam, że losy Pileckiego są świetnym materiałem na książkę lub film. Twórcy wymyślają postacie i nieprawdopodobne historie, kiedy autentyczne, niesamowite fakty historyczne tracą szansę na zaistnienie. Z ogromną przyjemnością obejrzałabym film o Witoldzie Pileckim. Uważam, że jego historia jest świetnym scenariuszem na film sensacyjny. Sylwetka Pileckiego niesamowicie odważnego żołnierza, można by powiedzieć ślepo dążącego do celu jakim było wyzwolenie Polski. Upartość a przede wszystkim ogromne szczęście to główne zalety rotmistrza. Pilecki miał nadzwyczajny fart bo wychodził z niewyobrażalnych opresji niczym James Bond. Kiedy myślę o czasach wojennych w mojej głowie pojawiają się czarno-białe obrazy ulic, mężczyźni w mundurach i smutni ludzie. Rotmistrz Pilecki przełamuję ten schemat swoją pozytywną postawą, wolą walki, dążeniem do zmian sprawia, że moje obrazy nabierają kolorów, a twarze ludzi pogodnieją.
  
  Uważam Pileckiego za autorytet na dzisiejsze czasy i zamierzam przybliżyć jego losy w mojej szkole. Chcę, aby moi rówieśnicy wiedzieli kim był i jak bardzo się zasłużył. Walczył o prawdę i w jej imię zginął. Został stracony przez ludzi, dla których hasła takie jak Bóg, honor, Ojczyzna nic nie znaczyły. Ci, którzy dokonali mordu nie mieli żadnych norm moralnych. Ludzie, którzy je mieli wpojone przez rodzinę czy szkołę zginęli w walce o wolną Polskę lub zostali wywiezieni przez Rosjan na Wschód.
  
  Wielkość czynów jakie dokonał Pilecki zrobiło na mnie ogromne wrażenie. Zaczęłam się zastanawiać jak wielkie emocje musiał odczuwać. Jak wielka musi być wola walki aby zdecydować się na podjęcie takich działań. Pomyślałam wtedy o tym, jak zachowują się współcześni ludzie wobec zła, przeciwności losu. Często się poddają, popadają w nałogi, w skrajności. Nikt już nie próbuje walczyć o wspólne dobro. Brakuje ludzi, którzy bezinteresownie wyciągną do kogoś dłoń. Zrobią chociaż mały krok, mały uczynek. Społeczeństwo staje się coraz bardziej obojętne na krzywdę drugiego człowieka. Światem rządzą pieniądze a nie ludzkie odruchy. Czasy zmieniły hierarchie wartości.
  
  Obserwując zachowania ludzi z mojego otoczenia wnioskuję, że jesteśmy coraz słabsi, podatni na wpływy i niekonsekwentni. Koledzy i koleżanki często dokonują złych wyborów kierując się niewłaściwymi wartościami. Rodzice przytłoczeni problemami nie potrafią sobie poradzić, palą i nadużywają alkoholu. Trudno jest się przyznać ale nawet ja sama mając chwilę słabości i czując się bezsilna na otaczające mnie kłopoty załamuje się zamiast walczyć. Często brakuje mi autorytetu, którego postawa byłaby dla mnie motywująca.
  
  Myślę, że historię i losy człowieka, który poświęcił całe swoje życie aby ratować Ojczyznę i rodaków należy przekazywać młodym ludziom. Trzeba podtrzymywać jego pamięć i oddawać mu cześć. Niewiele osób zna historię Witolda Pileckiego. W moim mieście - Łodzi żadna ulica, plac czy rondo nie jest nazwane nazwiskiem Pileckiego. Obywatele nie mają pojęcia o tak wybitnej i zasłużonej postaci.
  
  Uważam, że historia to nie tylko suche fakty, daty i pomniki. To ludzie tworzą historię, wzbogacają ją i dają przykład innym. Powinno się przypominać o postaciach, które zasłużyły na nasze uznanie nie z byle powodu. We współczesnym świecie za dużo zamieszania jest wokół ludzi, którzy na to nie zasługują. Natomiast pamięć o bohaterach z przeszłości ginie. Dlatego należy nazywać ulice, place i szkoły nazwiskami wielkich ludzi. Każdy Polak byłby dumny z mieszkania na ulicy Rotmistrza Witolda Pileckiego.
  
  „Starałem się tak żyć, abym w godzinie śmierci mógł się raczej cieszyć niż lękać”.
  
  Tym cytatem kończę moje rozważania, uważam Witolda Pileckiego za postać pozytywną, podziwiam go i jestem dumna z takiej osobowości w historii Polski.
  
  
  MICHAŁ TYRPA 2853209 | 08.11.2010 19:56
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• Wklejam ponownie, bo nie wszyscy to czytali...

  Natalia Julia Nowak
  
  "Opowieść o rotmistrzu Pileckim"
  
  
  
  Poemat napisany
  z myślą o konkursie
  ogłoszonym przez
  Fundację Paradis Judaeorum
  pana Michała Tyrpy
  
  PRZYPOMNIJMY O ROTMISTRZU - KONKURS
  
  
  Czy jestem godna pisać o wielkim Polaku,
  Co przewyższał dzielnością większość mych rodaków?
  Czy wolno mi poruszyć temat tak poważny,
  Uwiecznić w zwykłym wierszu jego czyn odważny?
  Czy moje proste słowa nie będą zbyt małe,
  Choć temat każe, żeby były doskonałe?
  Czy zdołam sprostać temu wyzwaniu wielkiemu:
  Napisać utwór w hołdzie Panu Pileckiemu?
  
  Pilecki Witold, Polak zrodzony na Wschodzie,
  W mieszkającym w Ołońcu patriotycznym rodzie,
  Szlachcic herbu Leliwa, potomek powstańców,
  Skazanych na Syberię niezłomnych zesłańców,
  Syn Juliana, Ludwiki, harcerz w pierwszej wojnie,
  A po niej z bolszewizmem wojujący zbrojnie,
  W czasach międzywojennych student i artysta,
  Dusza pełna zapału, uczciwa i czysta,
  Podporucznik rezerwy, dowódców nadzieja,
  Mąż Marii, ojciec Zofii, a także Andrzeja,
  Zawsze gotów na każde Ojczyzny wezwanie -
  - Druga wojna światowa była dlań wyzwaniem.
  
  We wrześniu uczestniczył w przesławnej kampanii,
  Walczył dzielnie sam Witold i jego ułani,
  Potem działał Pilecki skrycie, w konspiracji,
  Z Janem Włodarkiewiczem w TAP organizacji.
  Lecz to nie wystarczyło ambicji żołnierza:
  Czynić więcej niż inni Polacy zamierzał.
  Gdy wszyscy Oświęcimia pragnęli uniknąć,
  On jeden z własnej woli zechciał tam przeniknąć.
  
  On jeden, dla zdobycia wiedzy z pierwszej ręki,
  On jeden, dla zbadania skali ludzkiej męki,
  On jeden, dla odkrycia, kim ofiary, kaci,
  On jeden, dla empatii wobec sióstr i braci,
  On jeden, dla rozwiania wszelkich wątpliwości,
  On jeden, dla sprawdzenia słów wiarygodności,
  On jeden, dla Europy, świata oświecenia,
  On jeden, dla poziomu wroga ustalenia,
  On jeden, żeby poznać człowieczą naturę
  Skazał siebie na Auschwitz, niemiecką torturę.
  On jeden, w imię prawdy, jaka by nie była
  Wszedł tam, gdzie się największa straszliwość ukryła.
  
  Dni dziewięćset czterdzieści siedem oraz nocy
  Spędził w piekle, nie krzycząc “ratunku, pomocy”.
  Rozglądał się uważnie, wszystko obserwował,
  Pod fałszywym imieniem swą tożsamość chował.
  Przedstawiał się nazwiskiem T. Serafińskiego,
  Skądinąd późniejszego przyjaciela swego.
  Zdobywał doświadczenia, prawdzie się przyglądał,
  Codziennie straszne sceny, widoki oglądał -
  - Tak straszne, że je nawet trudno w wierszu streścić,
  Gdyż grozy tej tekst żaden nie zdołałby zmieścić.
  
  Widział, jak giną masy - bez grzechu, bez winy,
  Widział, jak cierpią dzieci - bez wsparcia, rodziny,
  Widział, jak umierają ludzie raz za razem,
  Widział, jak ich naziści chytrze trują gazem,
  Widział, jak krwawe krople spadają na ziemię,
  Widział, jak ludzkie usta wykrzywia cierpienie,
  Widział, jak ciała więźniów słabną z winy głodu,
  Widział twarze oprawców zimne jakby z lodu.
  I widział katowanie, brutalność, agresję,
  I widział desperację, apatię, depresję,
  Był świadkiem ludzkiej trwogi, lęku, przerażenia,
  Był świadkiem żądzy zemsty, wściekłości, wzburzenia.
  
  Lecz Witold nie chciał tylko biernie się przyglądać -
  - Był tutaj dobrowolnie, więc mógł od losu żądać
  Więcej niż pozostali ludzie w tej otchłani,
  Cisi i zastraszeni, słabi, schorowani.
  Ach, on organizował w Auschwitz konspirację,
  Ostrożnie i rozważnie (rozumiał sytuację)!
  Utrzymywał kontakty z ludźmi na wolności,
  Zdobywał dla współwięźniów zapasy żywności,
  Starał się te osoby na duchu podtrzymać,
  By mogły do powstania w obozie wytrzymać.
  
  Ciekawe - był Pilecki panem losu swego.
  Choć wiedział, że śmierć czyha codziennie na niego,
  On wolnym był człowiekiem, mógł sam decydować,
  Czy już uciec z obozu, czy go wciąż lustrować.
  Aż w końcu, kiedy poczuł, że już czas nadchodzi,
  Że z piekła trzeba odejść, by się znów narodzić,
  Skorzystał z dobrej chwili, uciekł w swoją stronę,
  Opuścił dobrowolnie miejsce złem skażone.
  
  Chciałabym, by w tym miejscu było zakończenie:
  “Żył długo i szczęśliwie” - takie wyrażenie.
  Lecz los, co dotąd sprzyjał, nagle się odwrócił
  I dumnego z ucieczki Witolda zasmucił.
  Z początku było dobrze - Pilecki się zjawił,
  Dostał stopień rotmistrza, raporty przedstawił.
  Spotkał swoją rodzinę, dożył końca wojny…
  I wówczas się rozpoczął czas dlań niespokojny.
  Komuniści, co w Polsce zaczęli rządzenie
  Dostrzegli w bohaterze wielkie “zagrożenie”.
  Stwierdzili, że ten, który nie bał się nazistów
  Tym bardziej się nie zlęknie władzy ich, marksistów.
  
  Zapragnęli go zniszczyć, więc go oskarżyli
  O różne niecne czyny, które wymyślili.
  Gdy już go odnaleźli, gdy aresztowali,
  Osadzili w więzieniu, tam torturowali.
  W tym miejscu pragnę spytać Czytelnika swego:
  Czy może być od Auschwitz coś jeszcze gorszego?
  Czy ktoś umie wywołać w swojej wyobraźni
  Jeszcze okrutniejsze miejsce ludzkiej kaźni?
  Nie mnie oceniać przeszłość, gdyż nie znam historii:
  Nie widziałam praktyki, żyję wśród teorii.
  Lecz ten Witold Pilecki, co w obozie siedział
  I dużo o ofiarach tudzież katach wiedział,
  Powiedział do swej żony z powagą, szczerością,
  Że ubecja przewyższa SS brutalnością.
  Możemy sobie dzisiaj tylko wyobrażać,
  Co skłoniło Witolda, żeby tak uważać.
  Przesłuchania bolały - to nie była fraszka!
  Rzekł rotmistrz, że “Oświęcim to była igraszka”
  W porównaniu z bezpieką, stalinowskim UB,
  Co skazało tak wielu Polaków na zgubę.
  
  Historia Pileckiego skończyła się smutno,
  Skazano go na karę niesłuszną, okrutną:
  Śmierć poprzez rozstrzelanie, bez żadnej litości -
  - Ten wyrok wydał Wymiar Niesprawiedliwości!
  I choć żona Witolda, przyjaciele jego,
  Starali się o łaski dar dla niewinnego,
  Nie zdołali przekonać złej władzy ludowej,
  By wyrzekła się kary tak dziwnie surowej.
  Odrzucono petycje, wyrok wykonano,
  Nie wiadomo, czy i gdzie zwłoki pochowano.
  O czynach Pileckiego świat zapomniał cały,
  Choć go czasem lewackie media oczerniały.
  I choć teraz niektórzy przypomnieli sobie
  O tej wielkiej, szlachetnej, niezwykłej osobie,
  I choć nawet ten utwór wspomnieniem być może,
  Jest za późno: ofierze już nic nie pomoże!
  
  Chciał Pilecki coś zrobić dobrego dla świata,
  Lecz świat, zamiast dziękować, skazał go na kata.
  Zło jak zwykle wygrało, szlachetność zdeptało
  I to, jakie jest życie, w pełni pokazało.
  Opowieść o rotmistrzu nie mobilizuje,
  Choć honor, wierność Polsce, męstwo ukazuje.
  Ach, cóż, że ktoś ma cechy, które warto cenić,
  Skoro ludzkość nie umie ich nawet docenić?!
  Zbyt często się zdarzało oraz nadal zdarza,
  Że świat wspaniałych ludzi niszczy, upokarza,
  A docenia nieprawych, zepsutych do szpiku,
  Których jest - na nieszczęście - doprawdy bez liku.
  Czy warto się narażać, poświęcać dla sprawy,
  Chociaż świat nie rokuje żadnych szans poprawy?
  Czy warto jest być dobrym, czy dzielność popłaca?
  A może bycie podłym bardziej się opłaca?…
  
  Tak mi szkoda Witolda, tak mi szkoda Kraju -
  - Świat przenigdy nie będzie podobny do raju!
  
  
  13-14 września 2010 r.
  
  
  
  NATALIA JULIA NOWAK 2321073 | 08.11.2010 20:40
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• Zgłoszenie 25 b - uzupełnienie pracy Marceliny Widz (oznaczonej numerem 25)

  SZKOŁA PODSTAWOWA NR 4 W KWIDZYNIE
  MARCELINA WIDZ
  LAT 11, UCZEŃ-KLASA VA
  
  Drogi Witoldzie Pilecki!
  
  Na początku chciałabym Ci podziękować za to, że teraz dzięki Tobie i innym żołnierzom, patriotom…Polska jest wolna. Możemy chodzić po ulicach, w szkołach uczymy się języka polskiego, jesteśmy wolni! . Dziękuję ci też za to, ze poświeciłeś się dla innych „wchodząc” dobrowolnie do niemieckiego obozu koncentracyjnego Aushwitz. Byłeś przerażony „ ach zamknęli nas w zakładzie dla obłąkanych(…) Co za podłość!”, byliście bici, kopani , głodni, pozbawieni godności….nie mogliście nic zrobić. Ty sam na początku nie wiedziałeś co dzieje się za murami obozu. Byłeś organizatorem Obozowej Organizacji Oporu, narażając bardzo Zycie swoje i swoich bliskich w razie wpadki……informowałeś świat o zbrodniach faszystowskich Niemiec, jesteś dla mnie Wielkim Bohaterem, walczyłeś z totalitaryzmem! Cierpiałeś dla innych dla Polaków, dla całej ludzkości…..Po wojnie spotkała Cie straszna kara za Twój patriotyzm, charyzmę, które towarzyszyły Ci przez całe życie….zostałeś posądzony za nie popełnione winy…twoje ciało spoczęło w niewiadomym miejscu…a przez pół wieku Twoje nazwisko twoje czyny musiały ulec zapomnieniu…..Czy tak powinien kończyć bohater?. Dzisiaj żyjemy w innym świecie, twoje czyny są znane nie tylko w Polsce, przez Parlament Europejski zostałeś uznany Bohaterem Walki z Totalitaryzmem.
  
  Dla mnie jesteś Wielkim Bohaterem-autorytetem, na zawsze twoje czyny zostaną w mojej pamięci, życzę sobie i Tobie aby życiorysy takich ludzi jak ty znalazły swoje miejsce w świadomości innych ludzi na całym świecie.
  
  Z ogromnymi wyrazami szacunku Marcelina Widz.
  
  MICHAŁ TYRPA 2853209 | 09.11.2010 09:52
  link nadużycie odpowiedz
  
  

następna notka 65 66 67 68 69 70 71 poprzednia notka